Subskrybuj kanał RSS bloga Okiem Jadwigi Subskrybuj kanał RSS z komentarzami do wszystkich wpisów bloga Okiem Jadwigi
Wiktoria z Kamilą Augustyn
Carolina Marin mistrzyni Świata i mistrzyni Igrzysk Olimpijskich Rio 2016 Wiktoria i Ola Dąbczyńskie DrME Lubin 2017
Wyjazd na Mistrzostwa Europy Juniorów Miluza Francja 2014, pierwszy reprezentacyjny dres wręcza na Lotnisku Okęcie,  Damian Pławecki stoi z tyłu) od lewej Wiktoria, Wiktoria Adamek i Ola Goszczyńska,

Trening, treningi, Wiktoria zaczyna zbierać owoce zaangażowania i ciężkiej pracy. Rok 2017 obfitował w wiele sukcesów. Podczas Międzynarodowych Mistrzostw Polski Juniorów w Imielinie startowała w trzech grach. W finale nie sprostała Węgierce Vivien Sandorhazi –srebrny medal zdobyła również w mikście z Robertem Cybulskim (UKS Lednik Miastko obecnie UKS Bieruń). Zawodniczka MKS Orlicz Suchedniów Izabela Pajek z kadrową partnerką Wiktorią Adamek zdobyły złoty medal w deblu dziewcząt wygrywając w trzech setach (21:19, 18:21, 21:18) z deblem polsko-białoruskim w składzie Karolina Szubert/Anastasia Chomicz. W deblu, Wiki i Aleksandra przegrały wcześniej z lepiej owego dnia dysponowanymi zawodniczkami Szubert/Chomicz. No cóż nie zawsze się wygrywa, czasami trzeba poradzić sobie z porażką.

Mistrzostwa Europy drużyn mieszanych 15-19.02. 2017 Lubin druga z prawej Wiktoria Dąbczyńska

Cytuję:” …Wiktoria Dąbczyńska wychowanka MKS Orlicz Suchedniów zadebiutowała w pierwszej reprezentacji Polski seniorów (elity). Stało się to podczas Mistrzostw Europy Drużyn Mieszanych, które odbywały się od 15-19 lutego w Lubinie”. W turnieju brało udział dwanaście zespołów. W meczu grupowym z Hiszpanią 18 letnia suchedniowianka zmierzyła się z mistrzynią świata i złotą medalistką olimpijską Caroline Marin przegrywając 9:21, 10:21. Mecz Polska Hiszpania zakończył się zwycięstwem Polski 3:2.

W kolejnym grupowym starcie Polska uległa Rosji 0:5, Wiktoria przegrała swój mecz z Natalii Perminową 10:21, 12:23. Polska weszła do ćwierćfinału, w którym uległa Niemcom 0:3, ostatecznie zajmując piąte miejsce.

Trener reprezentacji Polski Jacek Hankiewicz chwalił grę Wiktorii stwierdzając, że była to dla niej nowa sytuacja życiowa (debiut w reprezentacji), ale z meczu na mecz grała coraz lepiej.

Grand Prix Gold Juniorów w Suchedniowie – nie był już tak stresujący jak mecze w Lubinie i Wiktoria wygrała singla i debla zdobywając złote medale. Otrzymała pamiątkowy grawer ton za udział w drużynowych mistrzostwach Europy, upominki, kwiaty, podziękowania od zawodników i trenerów klubu, od burmistrza , i prezesa Świętokrzyskiego Związku Badmintona. Było to miłe powitanie i podziękowanie zorganizowane w Suchedniowie.

W Polish Open w Warszawie Wiki zakwalifikowała się do turnieju głównego w trzech grach.

Mistrzostwa Europy Juniorów Miluza Francja

Trener Paweł Lenkiewicz i Robert Kowalczyk powołali kadrę narodową- i reprezentację Polski na Mistrzostwa Europy Juniorów w Miluzie Francja 2017. To była wielka chwila dla klubu MKS Orlicz Suchedniów, gdyż znalazły się w niej trzy zawodniczki Orlicza: Wiktoria Dąbczyńska, Izabela Pajek, i Zuzanna Glijer. Drużynowo Polska w tych zawodach zajęła 5-8 miejsce.

MEJ Miluza Francja 2017 trzy brązowe medale sukces trenera Pawła Lenkiewicza i Roberta Kowalczyka

W turnieju indywidualnym było wspaniale, Polska po czternastu latach od zdobycia brązowego medalu przez Rafała Hawla (LKS Technik Głubczyce) na mistrzostwach Europy juniorów w Esbjereg Dania 2003, polska reprezentacja zdobyła kolejne trzy medale brązowe : Wiktoria Dabczyńska /Aleksandra Goszczyńska , debel Paweł Śmiłowski (UKS Hubal Białystok) / Robert Cybulski , i mikst Paweł Śmiłowski / Magdalena Świerczyńska (UKS Baranowo) .Trenerami byli Paweł Lenkiewicz i Robert Kowalczyk.

Treningi przeplatają się ze startami. Zawodnicy jadą na Mistrzostwa Polski Juniorów do Lublina, a Wiki zdobywa dwa złote medale w singlu i deblu. W finale singla spotykają się dwie zawodniczki Orlicza Wiktoria i Zuzanna Glijer. Przypomnijmy, że Zuzia Glijer wychowywała się razem z Wiktorią, razem ćwiczyły, grały przyjaźniły się. Na sale przyprowadził ją starszy brat Krzysiek, który też grał w badmintona.

W tym momencie Zuzia była po operacji kolana –miała zerwane więzadła krzyżowe, jednak w grze stawiała duży opór Wiktorii, ich pani trener Ola Dąbczyńska siedziała na trybunach i z przyjemnością patrzyła na finał mistrzostw Polski – na swoje zawodniczki, które zdobywają złoto i srebro!

W Juniorach Wiktoria ciągle grała trzy gry, bo była najlepsza.

Drużynowe Mistrzostwa Polski Juniorów i Młodzików 2017

Podczas nauki w liceum w Białymstoku Wiki trenowała w OSSM Białystok, gdzie trenerem był Paweł Lenkiewicz. Zgłosił on drużynę – OSSM Białystok- do gry w ekstraklasie. Fantastyczni polscy juniorzy zadziwiali wszystkich, zdobyli brązowy medal w ekstraklasie, sensacyjnie pokonując AZS AGH Kraków. Oczywiście pani trener Ola Dąbczyńska była obecna na tych zawodach.

W czerwcu 2017r. zawodnicy pojechali na Mistrzostwa Polski Elity do Białegostoku. Oto przed Wiki prawdziwe wyzwanie. Do tej pory wszystkie zawody były ważne, jednak co elita to elita! Nadzieje są wielkie, czeka ją walka, potrzebna siła i wielka koncentracja, ale najważniejsze jest to, że nie widać po niej wielkiego stresu.

Mistrzostwa polski elity 2017 Wiktoria mistrzynią Polski

I oto zaczyna się spełniać sen o sławie, wielkich turniejach i najważniejszych z ważnych zawodach! Może nawet o igrzyskach olimpijskich?

Akcja Badminton World Federation BWF  „Czysty Sport”

Wiktoria Dąbczyńska z Orlicza Suchedniów zwyciężyła i została indywidualną mistrzynią Polski elity! Zajęła pierwsze miejsce w singlu pokonując Kornelię Marczak (UKS Plesbad Pszczyna). Poza tym w deblu dziewcząt zdobyły wraz z Aleksandrą Goszczyńską (Milenium Warszawa) brązowy medal. Po zakończeniu białostockiej batalii udzielając wywiadu jednemu z dziennikarzy Wiktoria powiedziała: cyt.”.. moim marzeniem w przyszłości jest pojechać na Igrzyska Olimpijskie.” Wszyscy mają nadzieję, że to marzenie się spełni.

W ramach akcji  BWF  jako mistrzyni Polski elity Wiktoria została zakwalifikowana do programu „czysty sport”. Do końca 2017 r zawodniczka startowała z sukcesami jeszcze w kilku turniejach.

We wrześniu miała kolejny start w Międzynarodowym Turnieju elity w Bieruniu. Wystartowało w nim ponad dwustu zawodników i zawodniczek z 28 państw. W deblu dziewczyn z Aleksandrą Goszczyńską zajęły 5-8 miejsce, przegrywając grę o medal z deblem duńskim. 

Drużynowe Mistrzostwa Świata Juniorów 2017 Yogjakarta Indonezja w składzie: Sławomir Kowalski fizjoterapeuta, Iza Pajek, Wiktoria Adamek, Jacek Niedźwiedzki trener, Tymoteusz Malik, Konrad Płoch, Wiktoria Dabczyńska, Aleksandra Goszczyńska, Adam Szolc, Robert Cybulski

W październiku wyjechali do Indonezji na drużynowe mistrzostwa świata juniorów w Yogjakarcie zajmując 15 miejsce. Z Orlicza Suchedniów wystąpiła w drużynie Wiktoria i Iza Pajek.

W listopadzie znowu turniej międzynarodowy- festiwal badmintona w Warszawie. Wiki zdobywa dwa złote medale w singlu i deblu ze swoją kadrową partnerką Aleksandrą Goszczyńską. Sezon jest długi i ciężki, w grudniu wystartowali w drużynowych mistrzostwach Polski. Juniorki MKS Orlicz Suchedniów zdobył złoty medal! Na zakończenie roku 2017 ostatni turniej zawody w Kępnie indywidualne mistrzostwa Polski juniorów i znów Wiktoria zdobywa dwa medale w singlu, oraz w deblu z Aleksandrą Goszczyńską.

Zgrupowanie w Karkonoszach MKS Orlicz Suchedniów na zdjęciu są Ola Dąbczyńska, Zdzisław Włodarczyk, Stefan Pawlukiewicz oraz zawodnicy

Rok 2017 jest dla Orlicza Suchedniów najlepszym w historii klubu. W wywiadzie dla jednej z regionalnych gazet trenerka mówi: „… nasza wspólna ciężka systemowa praca doprowadziła do tych sukcesów i umocniła nas. Idziemy dobrą drogą, nie zawiedliśmy tych młodych ludzi, których wprowadziliśmy na sportową drogę.” Wspólna praca Oli Dąbczyńskiej, Stefana Pawlukiewicza i Zdzisława Włodarczyka dała wspaniałe efekty. Gratulacje!

Przychodzi 2018 rok, w którym nie tylko Suchedniów, ale cała badmintonowa Polska ponosi wielką stratę, tracimy człowieka, który poświecił większość życia badmintonowi, wychowaniu dzieci i młodzieży. Stefan Pawlukiewicz resztką sił organizuje w marcu 2018r. Puchar Gór Świętokrzyskich, kilka dni po zawodach idzie do szpitala i już nie wraca…

Sukcesy Wiktorii są jego dużą zasługą. Turnieje, które organizował i na które zabierał małą dziewczynkę  (Ukraina, Bułgaria, Litwę Łotwa, Słowacja Czechy.. )dały jej dużą pewność siebie, grała bez stresu, pewnie, nie bała się zagranicznych przeciwników. Gdy trafiła do kadry narodowej wcześniejsze ogranie bardzo się przydało, była zawsze pewnym punktem drużyny a zawziętość i walkę do ostatniej lotki miała jakby „wyssaną z mlekiem matki”. Miała to coś.

-Jako trener ze sporym doświadczeniem –wspomina pani trener-pamiętam najlepszych moich zawodników, ci którzy byli waleczni, choć przegrywali, bo byli słabsi fizycznie, ci zostawali mistrzami Polski, bo mieli serce do walki!

Twórcą sukcesów suchedniowskich badmintonistów jest jeszcze jeden człowiek -Zdzisław Włodarczyk, który obecnie ma 78 lat, ale jest w dobrej formie. To pierwszy trener lekkiej atletyki, z którym trenowała Ola Dąbczyńska – nasza pani trener. Człowiek, który ją wypatrzył w szkole podstawowej, nauczyciel matematyki. Kiedyś sam uprawiał lekką atletykę i był w reprezentacji juniorów w latach pięćdziesiątych. Obecnie odpowiada za przygotowanie fizyczne zawodników. Uczestniczył we wszystkich obozach. Jego praca głównie opierała się na ćwiczeniach ogólnorozwojowych, koordynacyjnych, na bieganiu i bieganiu płotków. Wszyscy badmintoniści suchedniowscy dobrze biegają przez płotki. Sa znakomicie przygotowani do gry w badmintona  elastyczni, rozciągnięci, przygotowani na szybką zmianę pozycji.

Wiktoria na wakacjach w Grecji

To fantastyczny człowiek, z ogromną kulturą i wiedzą. Na obozach klubowych wszyscy słuchają jego opowieści o zawodach, obozach, przygodach, rowerowych wyprawach w Bieszczady, czy spływach kajakiem z Suchedniowa do Gdańska.

Stefan Pawlukiewicz z zawodniczkami Orlicza

To Zdzisław wprowadził Stefana Pawlukiewicza do badmintona. Stefan był nauczycielem geografii i zrobił studia podyplomowe z wychowania fizycznego. W szkole zaczął się bawić w badmintona, gdy Ola wyjechała z Suchedniowa do Warszawy. Zawodnicy nadal trenowali i uczestniczyli w turniejach. Zdzisław zaczął organizować szkolne turnieje, nazwał je Grand Prix Suchedniowa, i teraz mają one XXXI edycję.

Wakacje w Grecji

Wakacje były nasze, badminton, obozy w Karkonoszach, Bieszczadach w Cisnej regularnie od wielu lat. Byliśmy też w Shabli w Bułgarii, gdzie trenowaliśmy z Sergiejem Kosenczukiem z Ukrainy ( niespodziewanie zmarł w 2015 r). Tak krok po kroku zdobywaliśmy umiejętności, doświadczenie uczyliśmy się geografii i historii odwiedzanych miejsc nie zaniedbując badmintona, który stał się dla nas istotą życia, sukcesów i naszej pasji.

Wiktoria Dąbczyńska
Najważniejsze trofea brązowy medal Mistrzostw Europy zdobyty w deblu z Aleksandrą Goszczyńską
Drużynowe Mistrzostwa Świata 2017 Yogjakarta Indonezja, wyjazd na wycieczkę Prambanan

Cdn

Wiktoria znaczy zwycięstwo

Autor: Jadwiga. 2 komentarze.
I m. Zuzia Glijer , II m. Wiktoria Dąbczyńska, nagrody wręcza pani trener Ola Dabczyńska
Wiktoria  Dąbczyńska (różowy dres)  z zawodniczkami MKS Orlicz Suchedniów
Ola Dąbczyńska napisała, że powrót z Warszawy do Suchedniowa nie był łatwy. Pewnie, że nie. 15 kwietnia wróciła do domu a 4 maja 1999 r. w szpitalu w Skarżysku Kamiennej urodziła maleńką istotkę, która otrzymała imię Wiktoria. Wiktoria – znaczy zwycięstwo! Oli przybyło wiele obowiązków. Przede wszystkim opieka nad córką, ojcem, prowadzenie domu, organizacja treningów no i ciągły sportowy kierat.

Jednak to powrót do sportu zmienił sposób patrzenia na świat. Zmusił do zreorganizowania dnia, podporządkowania go małemu człowiekowi, którego pilnie strzegł Dziadek a także kochany wujek i ciocia. Mama musiała w tym wszystkim znaleźć modus vivendi, jak pogodzić sport z opieką na maleństwem i codziennymi zadaniami domowymi oraz sportowymi na sali w Suchedniowie. Niejedna z nas załamałaby się, ale nie Aleksandra. Mieszkają- w Suchedniowie w domu rodzinnym, który budował ojciec przez 10 lat (większość zrobił sam , przy pomocy rodziny, braci i sąsiadów ),wprowadzili się do domu w 1966 roku .

Wspólna praca ze Stefanem Pawlukiewiczem oraz Zdzisławem Włodarczykiem zaczęła przynosić efekty i suchedniowska badmintonowa karuzela powolutku zaczynała się rozkręcać.

Aleksandra często spacerowała z Wiktorią po okolicy, pilnie obserwując mijane dzieciaki. Każdy z nich mógł być potencjalnym zawodnikiem. Tych najsprytniejszych, największych rozrabiaków, którzy łazili po drzewach, biegali, uciekali po zrobieniu dowcipu, tych których widzi jak biegają lub skaczą zaczepia i zaprasza na salę sportową. Proponuje im ćwiczenia, grę, prosi aby wszyscy obecni przyprowadzali na salę swoje koleżanki i kolegów. Szczerze rozmawia, jest dla nich jak mało kto wiarygodna, a dzieciaki odwzajemniają się tym samym. Opowiadają najbliższym o spotkaniu z taką fajną panią, która chce aby uprawiali badminton, opowiada im o możliwych sukcesach opowiada o zwycięstwach i o tym, że oni mogą tak samo, -mogą być sportowcami i wygrywać. Argumenty pani trener, jej szczerość , nie obiecuje nic za darmo, mówi, że będą ciężko pracować, ale niektórzy już wiedzą, że będą stanowili jedną drużynę, drużynę badmintona. Godzą się na ustalane przez panią trener warunki, podejmują wysiłek aby zostać mistrzem! Do tego młodzi przekonują swoich rodziców, którzy zaczynają się pojawiać na sali do gry w badmintona. Wszyscy ćwiczą z wielkim zapałem, wśród nich ćwiczy nasza Wiktoria. Czas szybko płynie. Pięć lat mija jak chwila.

W 2004 r. Suchedniów ma pierwszego olimpijczyka, jest nim ksiądz Józef Wójcik, który do Aten pojechał, aby pracować w kaplicy zorganizowanej w wiosce olimpijskiej,- miał dbać o formę duchową wszystkich olimpijczyków.

Ciekawych wydarzeń jest wiele. W tym samym roku w Suchedniowie odbyło się uroczyste otwarcie hali sportowej. Byłam zaproszona na otwarcie jako prezes Polskiego Związku Badmintona, pojechaliśmy razem z Andrzejem Szalewiczem.

Pierwsze zawody badmintonowe inaugurujące otwarcie hali to VI Badmintonowy Ogólnopolski memoriał Marka Cioska i Romana Kutwina.

Po czterech latach ciężkiej pracy od zera przychodzą wolnymi kroczkami pierwsze sukcesy. Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży w Zamościu kończy się zdobyciem złotego medalu Joanny Stobeckiej z MKS Orlicza Suchedniów oraz Adriana Dziółki z klubu AZS Kielce, zaś na mistrzostwach Polski młodzików w Kędzierzynie Tomasz Person zdobywa srebrny medal. Tomek zostanie równie członkiem kadry Polski, którą prowadzi trener Klaudia Majorowa. Kolejny rok i kolejne niespodzianki. Halę w Suchedniowie odwiedza minister sportu T. Lipiec, oglądając pokaz gry w badmintona. W pokazie biorą udział siedmioletnia Wiktoria i ośmioletnia Zuzia Glijer. Do klubu wraca również Stefan Pawlukiewicz organizując kilka wielkich turniejów, Ola skupia się na prowadzeniu treningów, nie zaniedbując nauki organizacji wielkich zawodów. Ma dobrego nauczyciela -Stefana. W lutym 2007 r. organizują Puchar Gór Świętokrzyskich, w którym bierze udział stu osiemdziesięciu zawodników z dwudziestu trzech polskich klubów. Na sali od rana do późnych godzin nocnych słychać odbijanie lotek, trwa wielki turniej. Wiktoria też daje radę, pomaga mamie jak umie- nie przeszkadza. Klasyfikacje wygrywa miasto z Ukrainy –Nikołajew, Moskwa jest druga, Hubal Białystok trzeci, Grodno czwarte, Ruse piąte i Sigulda szóste. ( Przyjaźń i współpraca z tym klubami trwa do dzisiaj). Nie można pominąć tego okresu ciężkiej pracy. Do wielkich wyników dochodzi się małymi kroczkami, cierpliwością, wytrzymałością, odpowiednim podejściem do treningu i wieloma godzinami ciężkiej pracy. Tak jest i w tym przypadku. Ola pełni niewdzięczną rolę ciągle przypominając dlaczego wszyscy zgodzili się tak ciężko pracować, sukcesy to godziny okupione potem i pokonywaniem swoich słabości. Zawodnicy wiedzą o tym najlepiej.

Lata płyną bardzo szybko.
W latach 2005-2012 Wiktoria uczy się w Samorządowej Szkole Podstawowej nr 1 im. Emilii Peck w Suchedniowie. W tym samym czasie Stefan Pawlukiewicz przechodzi na emerytur ę. Będzie miał więcej czasu na wyjazdy z dzieciakami na zawody, jednocześnie zwiedzając Polskę i Europę.

W 2007 r. można odnotować pierwsze ważniejsze sukcesy tym razem w powiatowym turnieju badmintona, Zuzia zajmuje pierwsze miejsce a Wiktoria drugie, trzecie Weronika Jędrzejczyk.
Wakacje to wyjazdy na turnieje w Ruse, do Rumunii, Bułgarii, Grecji (zgrupowanie) i na Ukrainie. Pani trener Ola pracuje również na rzecz olimpiad specjalnych. Prowadzi zajęcia badmintona. Letnie Igrzyska Olimpiad Specjalnych w Kielcach odbyły się w 2009 r. W Suchedniowie odbył się turniej badmintona . Ola jest związana z olimpiadami specjalnymi nie od dziś , raz w tygodniu prowadzi zajęcia z zawodnikami z upośledzeniem umysłowym. Jej zawodnicy jeżdżą na igrzyska światowe i zdobywają medale, grają na dobrym poziomie. Kilka lat temu jeden z zawodników zdobył w Kanadzie na Światowych Igrzyskach Olimpiad Specjalnych dwa złote medale, jeden podarował pani trener w dowód wdzięczności za wytrenowanie. Ola popłakała się ze wzruszenia, nawet teraz jak o tym wspomina -ma ciarki.
Wolontariuszami zawsze są jej klubowi badmintoniści. Jest to dla nich lekcja tolerancji, Wiktoria też pomagała dopóki była w Suchedniowie.

W 2010 roku w wieku 89 lat umiera dziadek Wiktorii, która bardzo przeżywa jego odejście.

Treningi i zgrupowania organizowane przez Stefan , oraz codzienne treningi prowadzone przez Olę dają wymierne efekty.
Rok po roku Wiktoria i Zuzia zdobywają medale indywidualnie na mistrzostwach Polski młodzików w Głubczycach w 2011, gdzie Zuzia zdobyła złoty a Wiktoria srebrny i w Kobylnicy w 2012 r gdzie Wiktoria zdobywa już bezapelacyjnie medal złoty. W tym samym czasie kończy Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Suchedniowie.
Po ukończeniu gimnazjum- w 2015 roku zaczyna naukę w Sportowym Liceum w Białymstoku i trenuje w OSSM Białystok, który zakłada Paweł Lenkiewicz (wiem ,że włożył w to dużo pracy i serca , ale ten rocznik, rocznik Wiktorii był dobry, odnosił sukcesy w Europie i trzeba było coś z nimi zrobić, by trenowali razem. Prawie wszyscy poszli do Białegostoku ) Pracowali ciężko , dużo wyjeżdżali- na zawody w całej Europie.

Wyjazd do Białegostoku aby tam trenować w OSSM-SMS Białystok pod okiem trenera kadry Pawła Lenkiewicza i uczyć się w sportowym liceum ogólnokształcącym to dobra decyzja.

Sytuacja powtarza się. Wierzą, że mama nauczyła ją wszystkiego co mogła na tym etapie szkolenia. Teraz nadszedł czas aby inny trener zadbał o rozwój córki.
W 2012 r. w Białymstoku MKS Orlicz Suchedniów zdobywa pierwszy medal brązowy na Mistrzostwach Polski elity w grze mieszanej Anna Belicka Orlicz/Wojciech Buczyński -Sokół Ropczyce (sensacyjnie weszli do półfinału , bo Robert Mateusiak doznał kontuzji i nie mógł grać dalej, ale medal -to medal).
Kolejne lata i kolejne sukcesy okupione ciężką pracą. Czy warto? Oczywiście, bo realizują coraz poważniejsze marzenia- o wejściu w skład kadry narodowej na razie do lat 15. Trener Damian Pławecki powołuje Wiktorię na mistrzostwa Europy, które rozgrywane były w Szwajcarii. W deblu dziewczyn Wiktoria i Aleksandra Goszczyńska zdobyły piąte miejsce.

W roku 2014 na mistrzostwach Polski młodzików Wiktoria zdobywa dwa złote medale, tym samym- zostaje powołana na mistrzostwa Europy do lat 17tu, które organizowane są w Ankarze w Turcji. Trenerzy kadry Paweł Lenkiewicz i Robert Kowalczyk wiedzą, że zawodniczka z Suchedniowa ma talent i jest ich  nadzieją.

Mimo sporych nieobecności w szkole uczy się dobrze, jest jedną z najlepszych w klasie , świetnie zdaje maturę i przeprowadza się trochę bliżej domu. Rozpoczyna studia na warszawskiej uczelni Akademii Wychowania Fizycznego; teraz uczestniczy w treningach kadry elity na warszawskim Ursynowie, pracuje z trenerami Michałem Łogoszem i Przemysławem Wachą. Wynajmuje mieszkanie blisko hali i rozpoczyna kolejny etap w swoim życiu .

Mama Aleksandra jest spokojna ,że jej córka da sobie radę- nauczyła ją wszystkiego co umiała sama i robiła dobrze. „Wiki”- jest zorganizowana , pilna w nauce i treningach, zawsze robi więcej niż wymagają trenerzy .

Wiktoria poznała już najlepszych zawodników badmintona na świecie. Jej idolami są: Carolina Marin z Hiszpanii, i Kento Momota znakomity singlista z Japonii.

Sama, oprócz ukochanego badmintona, lubi podróże i poznawanie nowych miejsc, uwielbia gotować i piec –ale wszystko musi być zdrowe (liczy kalorie i czyta wszystkie etykietki na artykułach, mówi, że gdyby miała czas to studiowałaby dietetykę). Lubi psychologię, którą wykorzystuje w swojej pracy w badmintonie. Czyta wiele książek szczególnie z zakresu psychologii.
Cdn
Jadwiga Ślawska Szalewicz współpraca Aleksandra Dąbczyńska Fot. Archiwum Aleksandry Dąbczyńskiej
Pobierz
Stefan Pawlukiewicz z zawodniczkami
Anna Belicka I m., Zuzia Glijer zajęła III m. Wiktoria V m.
Wiktoria Dąbczyńska lat cztery
Od prawej Stefan Pawlukiewicz, Aleksandra Dąbczyńska, Wiktoria stoi z tableu
Wiktoria i Kamil Marcjan reprezentant Polski Mistrzostwa Europy Dania 2003
Stefan Pawlukiewicz

Od dawna obserwuję Olę, która w badmintonie wyrosła na świetną panią trener. Wychowywała się w Suchedniowie w rodzinie robotniczej, ojciec był kolejarzem, podczas wojny-żołnierzem AK walczył w oddziale Jana Piwnika „Ponurego”. Lata sześćdziesiąte nie były łatwe, w sklepach niewiele, ciągłe stanie w kolejkach aby zdobyć cokolwiek- to było zadanie mamy, która zajmowała się domem, trzema starszymi braćmi oraz Olą. Dzieciaki były żywe, bracia lubili piłkę nożną, więc nie było wyboru. Ola chciała być taka jak bracia, wysportowana, szalejąca na podwórku, gra w piłkę nożną jazda na rowerze, narty, łyżwy, pływanie. Od małego lubiła ruch i atmosferę rywalizacji.

Zawody weteranów (seniorów) Ola z maleńką Wiktorią

W szkole podstawowej wypatrzył ją nauczyciel WF-u i tak zaczęła się jej przygoda z lekką atletyką. Jednak ciągle było mało, wieczorami razem z dzieciakami z podwórka grała w kometkę (ale tylko wtedy gdy nie było wiatru).

Ola Dąbczyńska w akcji

Przygodę z badmintonem rozpoczęła w II klasie liceum. Był rok 1976. Sprawna, grała we wszystko, a odbijanie lotki było czystą przyjemnością i wcale nie przeszkadzało jej ciągłe bieganie po korcie. Wtedy spotkała Władysława Księżyka, inżyniera z Częstochowy, który zaczął pracować w Fabryce Urządzeń Transportowych w Suchedniowie, a jakoś kilka miesięcy później w tym samym roku założył sekcję badmintona .

Ola na zawodach badmintona

Uczyła się w liceum, dlatego musieli pokombinować aby mogła grać ( z podrobioną legitymacją szkolną) w Turniejach Metalowców organizowanych przez Zarząd Główny TKKF w latach 1976-1978.

Mama w akcji

W kwietniu – 1977 r. pojechali na zawody do Koszalina. Spotkali zawodników Mariana Steltera i Kazimierza Prędkiego z jego ekipą, którzy znacznie lepiej grali w badmintonie, jak również posiadali większą wiedzę na temat dyscypliny. W ten sposób nawiązano kontakty i zaczęła się systematyczna współpraca klubowa. Uczyli się jedni od drugich, podpatrywali, technikę, i – Suchedniów zaczął wygrywać centralne zawody metalowców. Chyba dlatego zwariowali na punkcie badmintona, połknęli bakcyla!

Obóz kadr w Suchedniowie 2009 r

W 1979 r. zdobyli awans do II ligi, wtedy przejął ich Miejski Klub Sportowy Orlicz. Ola nie zaniedbywała nauki, w tym samym roku zdała maturę i chciała dostać się na AWF w Warszawie. Niestety, nie wszystkie plany dało się zrealizować. Tym razem się nie udało. Rozpoczęła pracę bibliotekarki w przyzakładowej bibliotece FUT, a potem w dziale socjalnym zajmując się organizacją kolonii, wczasów, co odpowiadało jej zainteresowaniom. Jednak badminton upomniał się o swoją zawodniczkę, gdy w 1980 r. klub RKS Ursus zaproponował jej grę w I lidze, mieszkanie i pracę w Zakładach Mechanicznych. W czerwcu znów wystartowała na AWF Warszawa, tym razem oblała biologię. Pierwszego sierpnia 1980 pożegnała mamę, swój dobytek spakowała w jedną sportową torbę i opuściła rodzinny dom, aby spełnić swoje marzenia grać w lidze, grać w turniejach ogólnopolskich, bo tego macierzysty klub nie mógł zapewnić, a jej szło coraz lepiej. W Suchedniowie była najlepsza i niewielu mężczyzn z nią wygrywało! Pokochała badminton, bo skromne warunki fizyczne (niski wzrost) nie przeszkadzały jej w grze. Rozpoczęła pracę w ZM Ursus jako operator sprzętu komputerowego w magazynie wysokiego składowania. Od szóstej rano do drugiej po południu. Przez jedenaście lat (1980-1991) drużyna RKS Ursus grała w I lidze zajmując najlepsze V miejsce w rankingu. W turniejach indywidualnych mieściła się w szesnastce najlepszych zawodniczek. Niedoścignionym wzorem były Głubczyce ich trener Ryszard Borek i zawodniczki. Zwierzyła mi się, że grała kilka razy z Bożeną Wojtkowską, ale Bożenka była poza jej zasięgiem. Wszystko szło dobrze, gdy nagle dopadła ją pierwsza kontuzja kolana, (1980), dwa lata później dr Moskwa w szpitalu na ul. Barskiej usunął obydwie łąkotki. Po roku wróciła na kort, ale już nic nie było jak dawniej. Zdeterminowana wzięła urlop i pojechała na kurs instruktorski do Prudnika, zajęcia prowadził trener Ryszard Borek oraz Bohdan Chomętowski. Jak pech to pech, tym razem na zajęciach skręciła więzadła krzyżowe. Do szpitala odwiózł ją kolega Jacek Szafrański. Wróciła z gipsem na nodze, kurs ukończyła na kulach, egzamin praktyczny miała zaliczony, a teorię zdała u Chomętowskiego. Co tam brak łąkotek w kolanie, nieważne, że więzadła krzyżowe poturbowane, że gips na nodze, nasza Ola wróciła z pierwszym papierkiem umożliwiającym prowadzenie zajęć badmintonowych. Jaka radość żyć! W 1986 r. ukończyła trzyletnie Studia Trenerskie w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie ze specjalizacją badmintona- uzyskała tytuł trenera II klasy. Od 1982 do 1999 pracowała jako trener badmintona w klubie- RKS Ursus.

Obóz kadry w Suchedniowie od lewej trenerzy S. Kosenczuk (Ukraina), Klaudia Majorowa, Stefan Pawlukiewicz

Oczywiście kolano już nigdy nie wróciło do normy, ale ciągle trenowała i grała w turniejach weteranów, zdobywając kilkanaście tytułów mistrzostw Polski, a także zwycięstw w turniejach ogólnopolskich w tej samej kategorii wiekowej. Aby zachować dobrą formę i wzmocnić nogę biegała, chciała na korcie dorównać swoim wychowankom, którzy robili postępy i grali coraz lepiej. Pokochała bieganie a ponieważ biegała coraz dłuższe dystanse postanowiła pobiec w Międzynarodowym Warszawskim Maratonie Pokoju (1991 i 1993).

Cytuję:..” Praca w Ursusie dawała mi dużą satysfakcję , była ciekawa i poznałam wspaniałych ludzi, z którymi utrzymuję kontakt do dziś. Po pracy i obiedzie w zakładowej stołówce pędziłam do klubu na zajęcia z dziećmi , pokochałam pracę z nimi. Wieczorem biegłam na swój wieczorny trening i tak minęło 20 lat…

Od najmłodszych lat Wiktoria była olimpijką na zdj. z mama

Z klubem jeździliśmy za granicę: Niemcy, Szwecja, Anglia, Rosja, Holandia fantastyczce wyjazdy, i przyjaźnie zawarte na wiele, wiele lat …, setki zdjęć i wspomnień… Dwadzieścia lat pracy w RKS Ursus zaowocowało sukcesami trenerskimi. Moi zawodnicy zaczęli zdobywać medale: 1996 brązowy medal w drużynowych mistrzostwach juniorów młodszych, 1997 dwa medale brązowe w Indywidualnych Mistrzostwach Polski Juniorów Młodszych, 1998 Mistrzostwa Kadetów-dwa medale brązowe,; 1999 Mistrzostwa Polski Kadetów- jeden medal brązowy. W roku 2001 mój zawodnik Michał Zakrzewski zakwalifikował się do reprezentacji Polski biorącej udział w Mistrzostwach Europy, zajmując drużynowo VI miejsce a indywidualnie znalazł się w szesnastce, ale wtedy już mnie nie było w Ursusie.

Minęło kilkanaście lat, wakacje w Grecji

15 kwietnia 1999 r wróciłam do Suchedniowa, a czwartego maja 1999 r urodziłam moją ukochaną jedyną córeńkę, której dałam na imię Wiktoria, bo Wiktoria to zwycięstwo, wychowuję ją sama, mój Ojciec ma już 78 lat i jest jeszcze w dobrej formie fizycznej, ma dobrą emeryturę kolejarską i pomaga mi wychowywać córkę. Mam ogromne wsparcie rodziny, szczególnie w najstarszym bracie i jego żonie, która pokochała Wiktorię i bardzo mi pomagała. Niestety wszystko co piękne kończy się szybko, bratowa umarła w wieku 49 lat…

„…Powrót z Warszawy do Suchedniowa nie był łatwy, ale gdy na świat przyszła moja córka Wiktoria, wszystko się zmieniło, liczyła się tylko ona . Sport na pewno mi pomógł, tak jak w sporcie, musiałam być silna, zorganizowana i nie rozczulałam się nad sobą , oczywiście były chwile słabości, ale nigdy zwątpienia, że nie dam rady jako samotna matka.

Nadmiar obowiązków, opieka nad Wiktorią i ojcem, prowadzenie domu zajmowało mi tyle czasu, że nie myślałam o sobie, z każdym dniem i rokiem godziłam się z sytuacją jaka była. 

Szybki powrót do sportu, pomógł mi nabrać pewności siebie i odpędzał myśli, co będzie jak mi się coś stanie, co wtedy z Wiktorią ….tego bałam się najbardziej, sama przestałam grać w badmintona, by nie odnowić kontuzji kolana.

wakacje w Grecji

W Suchedniowie nadal grali w badmintona, grupa weteranów grała dwa razy w tygodniu, regularnie trenowała, to ta sama drużyna , którą opuściłam 20 lat temu , by spełniać swoje marzenia. To oni przyszli do mnie po narodzinach Wiktorii, przynieśli pamiątkowy puchar i zaprosili na treningi, to był sposób na dalsze życie, znów zaczęłam jeździć na turnieje weteranów zawsze z Wiktorią, i chodzić na treningi, gdzie inni też przyprowadzali swoje pociechy a ja zaczęłam uczyć maluchy, grupka się powiększała.

Tak się rozpoczął kolejny nowy etap w moim życiu.

Carolina Marin- być jak ona, oto marzenia Matki i Córki

Dzień za dniem był zapełniony, do południa zakupy, obiad, treningi, zawody. W 2001 roku wracam do klubu jako trener, z trzy letnią Wiktorią jeżdżę po całej Polsce, drużyna jest w ekstraklasie i zajmujemy V miejsce. Wtedy W Orliczu Suchedniów grali w Darek Zięba i Dorota Grzejdak, zdobywamy medale w mistrzostwach Polski we wszystkich kategoriach wiekowych , ciężko pracujemy, trenujemy codziennie, Wiktoria też trenuje, wszyscy ją lubią i podziwiają, gdy miała cztery latka fajnie już przebijała lotkę przez siatkę. W 2003 roku pojechaliśmy na Mistrzostwa Świata Weteranów do Sofii. W pierwszych rundach przegrywamy z Duńczykami w debla i miksta, ale to nieważne, tygodniowy pobyt w Sofii zapada w pamięci na zawsze, na wolnych kortach odbijam z Wiktorią i jest to takie normalne dla mnie, ale gdy cała hala zaczęła bić brawo, dopiero po chwili zorientowałam się, że to dla niej. Mała Wiktoria w wieku czterech lat, w Sofii, rozpoczęła międzynarodową karierę…”

„…Po pewnym czasie zrozumiałam, że Wiktoria ma talent, to była taka wczesna specjalizacja wynikająca z mojej życiowej sytuacji, za naszym przykładem poszło wiele polskich klubów i rozpoczęło zabawę badmintonem z dziećmi w wieku czterech , pięciu lat….. Mój powrót do Suchedniowa sprawił, że wspólnie ze Stefanem Pawlukiewiczem i Zdzisławem Włodarczykiem rozkręciliśmy badmintonową suchedniowską karuzelę.

Czasem w sytuacji beznadziejnej, gdy świat wali ci się na głowę, robi się rzeczy wielkie, nigdy nie wolno rezygnować i trzeba mieć wiarę, że zawsze jest wyjście z każdej sytuacji …..

Prawie każde wakacje spędzamy z Wiktorią w Grecji, którą pokochałyśmy od pierwszego wyjazdu, ciepłe morze, wspaniałe słońce, przyjaźni ludzie. Jeździmy tam samochodem (1700 km za kółkiem, lubię to). Grecja daje nam siłę na kolejny rok ciężkiej pracy, mamy tam grono przyjaciół, którzy są fanami Wiktorii.

Dziękuję Bogu za Wiktorię i siłę, jaką mi dał do jej wychowania, gdyby nie Wiktoria, pewnie żyłabym tylko marzeniami, które nigdy by się nie spełniły. Ona je spełnia !!!  Są to nie tylko moje marzenia, ona przede wszystkim spełnia swoje!

PS. No cóż , Ci którzy nie poznali jeszcze Wiktorii, niech żałują ……

CDN  

Content Protected Using Blog Protector By: PcDrome.