Wspomnienia rodzinne, przepisy kulinarne, sport od kuchni,
Po wojnie Pierwszą rzeczą jaką robi po wojnie Piękna Maria to pozbycie się wszelkich pamiątek po sławetnych nazistowskich Igrzyskach Olimpijskich propagandy Berlin 1936 w tym słynnego zdjęcia z Hitlerem, mówi cytuję: „… Po wojnie żadnej pamiątki z okresu olimpiady berlińskiej nie zachowałam, a wszystkie fotografie podarłam, spaliłam bo ta idea olimpijska w roku 1940 przegrała..” […]
Po wojnie Pierwszą rzeczą jaką robi po wojnie Piękna Maria to pozbycie się wszelkich pamiątek po sławetnych nazistowskich Igrzyskach Olimpijskich propagandy Berlin 1936 w tym słynnego zdjęcia z Hitlerem, mówi cytuję: „… Po wojnie żadnej pamiątki z okresu olimpiady berlińskiej nie zachowałam, a wszystkie fotografie podarłam, spaliłam bo ta idea olimpijska w roku 1940 przegrała..” Do lekkiej atletyki, do rzutu oszczepem wróciła w 1946 r. wystartowała w mistrzostwach Polski, w których zwyciężyła. W mistrzostwach Europy zdobyła szóste miejsce w oszczepie i siódme w pchnięciu kulą i w ten sposób zakończyła karierę sportową. Od tamtej pory była działaczką sportową, brała udział w działalności Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Polskiego Komitetu Olimpijskiego oraz Kobiecej Komisji Międzynarodowego Stowarzyszenia Lekkiej Atletyki IAAF, była również współorganizatorką Klubu Olimpijczyka PKOL, Towarzystwa Olimpijczyków Polskich, i inicjatorką pomocy potrzebującym olimpijczykom. W latach 1947 – 1979 była członkinią zarządu Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Ciągle aktywna, ciągle wierna zasadom pomagania w każdej sytuacji, młodszym koleżankom i kolegom. Zawsze chętna do spotkań z młodzieżą, zapraszana do szkół, zapraszana na wszystkie ważne imprezy sportowe w kraju i za granicą. Miłością Jej życia był jej trzeci mąż – Władysław Maleszewski (ur. 14 czerwca 1921 r w Wilnie (zm. 27.02.1983 r. w Warszawie) świetny polski koszykarz absolwent Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie, gdzie debiutował w sporcie, broniąc kadry gimnazjum, późniejszy trener reprezentacji Polski i klubów ligowych, zdobywca dwóch tytułów mistrza Polski w koszykówce jako zawodnik i pięciu tytułów mistrza Polski jako trener, mistrz Polski w siatkówce (1946), działacz Polskiego Związku Koszykówki i Akademickich Związków Sportowych. Autor podręczników „Nauczanie koszykówki” (1954) i „Taktyka koszykówki” (1976). Jak sama mówiła był wspaniałym człowiekiem, z którym stworzyła prawdziwy dom o jakim marzyła. Mieli dwoje dzieci syna Marka i córkę Elżbietę. <img decoding="async" width="435" height="700" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal00-lata-mlodosci.jpg" alt="" class="wp-image-9512" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal00-lata-mlodosci.jpg 435w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal00-lata-mlodosci-186x300.jpg 186w" sizes="(max-width: 435px) 100vw, 435px" /> Przez niemal 60 lat (od 1949 roku) aktywnie działała w Polskim Komitecie Olimpijskim. Była założycielką Klubów Olimpijczyka w kraju i za granicą, ambasadorem „Crossów Ostrzeszowskich”, za co miedzy innymi została uhonorowana tytułem Honorowej Obywatelki Ostrzeszowa. Aktywnie działała w Polskim Związku Lekkiej Atletyki. Była sufrażystką sportu kobiecego w Polsce – przez 22 lata pracowała w komisji kobiecej Międzynarodowej Federacji Lekkiej Atletyki (IAAF). W roku 1991 ówczesny Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzej Szalewicz decyzją Prezydium PKOL powołuje ją na funkcję Przewodniczącej Komisji do spraw współpracy z olimpijczykami. Maria Kwaśniewska-Maleszewska została przewodniczącą komisji, wiceprzewodniczącymi znakomici zawodnicy Józef Grudzień i Zdzisław Krzyszkowiak, członkami Teresa Ciepły, Danuta Kaliszuk, Zbigniew Kuciewicz, Irena Marcinek, Zbigniew Należyty, Wiesław Rudkowski, Jan Werner, Władysław Zieliński i Władysław Nikiciuk. Ela Kwiatkowska była przez wiele lat sekretarzem i prawą ręka Marii. Komisja miała swoje zatwierdzone plany, które skrupulatnie realizowała. Najważniejszymi zadaniami było propagowanie idei olimpijskiej wśród młodzieży i przekazywanie wartości humanistycznych oraz wychowawczych w istocie uprawianego sportu. Zadanie to realizowano poprzez spotkania z młodzieżą podczas licznych masowych imprez, w szkołach klubach, muzeach na których olimpijczycy dzielili się nie tylko wspomnieniami olimpijskimi, ale przekazywali wartości o treści wychowawczej. Najwięcej imprez organizowano w okresie marzec – czerwiec a szczególnie w kwietniu kiedy organizowane są tradycyjnie Dni Olimpijczyka. Ważnym działaniem komisji była opieka nad starszymi olimpijczykami. Członkowie komisji doskonale orientowali się w sytuacji osób potrzebujących pomocy. W sprawach losowych (choroby, kalectwo, ciężkie warunki bytowe, niewystarczająca emerytura lub renta inwalidzka) komisja składała stosowne wnioski do PKOL, który przeznaczał dla potrzebujących wsparcie finansowe lub zakup sprzętu rehabilitacyjno-ortopedycznego, protezy, aparaty słuchowe i inne niezbędne wyposażenie inwalidzkie). W czasie gdy Maria przewodniczyła komisji stałą pomocą finansową obejmowano 10 olimpijczyków, otrzymujących comiesięczna pomoc. Nie były to wielkie kwoty ale jednak były, a współpracujący z Marią zawodnicy wiedzieli, że dzięki temu ich koleżanki lub koledzy nie są sami. Maria szukała różnych możliwości zapewnienia bytu swoim podopiecznym, pracowała razem z Fundacją Gloria Victis, która również przekazywała fundusze wpierając olimpijczyków. Maria wiedziała jak ważna jest jej działalność na rzecz byłych olimpijczyków i sportowców. Walczyła dzielnie, znajdowała argumenty i tak doprowadziła do właściwej interpretacji uchwały zawartej w Dzienniku Ustaw z 1983 r nr 30 /poz.144/ i z dnia 25.11.1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych dotyczącej sportowców pobierających stypendium sportowe. Interpretacji takiej, niezwykle korzystnej dla sportowców dokonał wiceprezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazując do Polskiego Komitetu Olimpijskiego informację. Ta ważna dla byłych i obecnych olimpijczyków i sportowców wiadomość zawarta w piśmie, została przekazana do wszystkich polskich związków sportowych. Wiemy, że w roku 1991 wielu zawodników starszego pokolenia skorzystało z uchwały przy świadczeniach emerytalnych i rentowych dotyczących Igrzysk 1952, 1956. Maria również myślała o bieżącej pomocy, razem z koleżankami i kolegami załatwiała im pobyty w sanatoriach, w szpitalach czy ośrodkach zamkniętych. Była czuła na ludzki los, szczególnie tych z którymi związała się na zawsze, polskimi sportowcami i olimpijczykami. Zdobywała fundusze, walczyła jak lwica, wiedziała, że ma siłę przekonywania i jak wtedy gdy zmuszona była pomagać podczas wojny tak teraz w czasach pokoju wykorzystywała swoje umiejętności negocjacji, zawsze odpłacała się pięknym uśmiechem. <img decoding="async" width="800" height="602" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_25.jpg" alt="" class="wp-image-9513" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_25.jpg 800w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_25-300x226.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_25-768x578.jpg 768w" sizes="(max-width: 800px) 100vw, 800px" /> Kontynuowano prace i starania o przyznanie rządowych świadczeń pieniężnych z tytułu zdobycia medalu olimpijskiego dla około dwustu trzydziestu sportowców spełniających określone warunki i kryteria. Nieocenioną pomoc w początkowych działaniach na rzecz uregulowania legislacyjnych ustaw sejmowych uzyskano od Komisji Senackiej z Marszałek Alicją Grześkowiak na czele , Komisji Sejmowej, Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu oraz prezesa PKOL. Efektem wspólnych działań stała się historyczna dla nas nowelizacja USTAWY O Kulturze Fizycznej z dnia 4 listopada 1999 r. stanowiąca, że od 1 stycznia 2000 r. medaliści olimpijscy spełniający wymogi i kryteria w niej zawarte otrzymają dodatkowe świadczenia pieniężne z budżetu państwa w wysokości kwoty średniego krajowego wynagrodzenia. Środki te wypłaca UKFiS. W latach 1997-2001 Komisja obejmowała swoja opieką ponad 76 olimpijczyków, dostawali oni ze środków PKOL-u stypendia w wysokości 500 zł/miesięcznie, które były wypłacane do czasu spodziewanych uregulowań systemowych. o które zabiegano od kilku lat. Obie panie Irena Szewińska opiekunka komisji i Maria Kwaśniewska- Maleszewska zdawały sobie sprawę z tego, że jest to ostatni moment w którym można wywalczyć emerytury dla polskich medalistów olimpijskich. <img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="500" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_26-z-Irena.jpg" alt="" class="wp-image-9514" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_26-z-Irena.jpg 750w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/M_Kwa_Mal_26-z-Irena-300x200.jpg 300w" sizes="auto, (max-width: 750px) 100vw, 750px" /> W roku Igrzysk Olimpijskich Sidney 2000, PKOL zaprosił na zawody czternastu olimpijczyków, którzy wyjechali na spotkania z Polonią Australii. Jak już pisałam Maria Kwaśniewska-Maleszewska była gościem Honorowym Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego i na sesji MKOL wręczono jej złoty order MKOL w kształcie naszyjnika ze złotych liści oliwnych, pośrodku którego znajdowało się pięć kół olimpijskich a także broszę wykonaną ze złota. <img loading="lazy" decoding="async" width="300" height="400" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/300px-Ordine_Olimpico.jpg" alt="" class="wp-image-9515" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/300px-Ordine_Olimpico.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/300px-Ordine_Olimpico-225x300.jpg 225w" sizes="auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px" /> Ósmego maja 2004 r oddano do użytku Polskiego Komitetu Olimpijskiego nowo wybudowane Centrum Olimpijskie. Budowę z ramienia PKOL nadzorował Andrzej Szalewicz były Prezes PKOL. W pięknym nowoczesnym obiekcie znalazło siedzibę Biuro PKOL oraz Muzeum Sportu i Turystyki, Restauracja Moonsfera, Fitness Klub a także Sale konferencyjne dla potrzeb zarządu i działających komisji PKOL, w tym Komisji do spraw współpracy z olimpijczykami. Maria ciągle i nieustannie pracowała i stała na jej czele. Niestety nikt z nas nie zdawał sobie sprawy, że koniec przyjdzie nieoczekiwanie. Nasza Piękna Maria odeszła w dniu 17 października 2007 r. Miała 94 lata. Smutek zapanował w polskim sporcie. Maria nie chciała ostentacji wręcz jej nie lubiła. Pogrzeb był skromny, rodzinny, została pochowana na Starych Powązkach w Warszawie obok swojego ukochanego męża w grobie rodzinnym. (kwatera 100-1-24) Sport Olimpijski nie zapomniał o Niej i w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie przy ul. Długiej odbyła się Uroczysta Msza Święta z udziałem Olimpijczyków Jej Córki Elżbiety i wielu, wielu osób z rządu oraz osobistości z pierwszych stron gazet. W ten sposób dziękowaliśmy za to co zrobiła. W ostatnim wywiadzie przed śmiercią powiedziała cytuję: „… Przede wszystkim kocham ludzi. Ludzie nie są doskonali, bywają źli i co z tego? Mamy patrzeć jak zło zwycięża? Mamy uciekać, gdy kogoś biją, gdy komuś potrzeba naszej pomocy? Mamy żyć wyłącznie własnymi sprawami, robić szmal, kariery i nie przejmować się innymi, ludzką biedą, ludzkimi nieszczęściami? Przenigdy… Człowiek ma rozum, żeby myśleć, i serce żeby kochać. Tylko wtedy jest pełnym człowiekiem…” Za swoją działalność otrzymała wiele odznaczeń państwowych najwyższej rangi, została uhonorowana wieloma prestiżowymi wyróżnieniami międzynarodowymi. Otrzymała Honorową Nagrodę „Legenda Sportu Polskiego”. Była laureatką: Nagrody Stulecia Sportu MKOl, Złotego Orderu MKOL, który wykonała włoska firma Bertoni Nagrody Kalos Kaghatos 2003 , Orderu Ecce Homo 2000 przyznawanego ludziom, którzy wbrew wszelkim przeciwnościom poprzez konsekwentną działalność dają świadectwo bezinteresownej miłości bliźniego. . W 2002 roku otrzymała Nagrodę Zasług – najwyższe wyróżnienie Stowarzyszenia Narodowych Komitetów Olimpijskich. W 2005 roku za wybitne zasługi dla polskiego sportu i ruchu olimpijskiego została odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. O Marii Kwaśniewskiej Maleszewskiej nie zapomniała Łódź, w której się urodziła i stawiała pierwsze kroki sportowe. Rada Osiedla Korolew Retkinia Wschód w Łodzi złożyła wniosek o nazwanie Jej imieniem Ronda u zbiegu ulic ks. bp W. Bandurskiego i ul. Krzemienieckiej niedaleko Stadionu Atlas Areny i tak z dniem 20.09.2023 r. nosi ono imię Marii Kwaśniewskiej Maleszewskiej. W ukochanym mieście, w Łodzi, Teatr Powszechny na XXVIII Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w dniu 22 października 2022 r. wystawił spektakl pod tytułem MARIA, inspirowany jej życiem, w reżyserii Radosława Paczocha. Na spektaklu była obecna córka Elżbieta Maleszewska-Orłowski, ze swoja córką Marią -wnuczką Marii, która nosi oczywiście imię Babci. <img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="989" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/635547ba2ac9d_o_medium.webp" alt="" class="wp-image-9516" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/635547ba2ac9d_o_medium.webp 640w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/08/635547ba2ac9d_o_medium-194x300.webp 194w" sizes="auto, (max-width: 640px) 100vw, 640px" /> Spektakl MARIA pokazuje fenomen, wybitnej postaci, która pokazywała jak ważne są empatia i dobro, a poświecenie może dawać poczucie spełnienia i samorealizacji. Zdjęcie z Internetu, strony Gminy Ostrzeszów,
Historia niezwykłej Olimpijki Marii Kwaśniewskiej
fiotografia Marii Kwaśniewskiej z Hitlerem przepustka do wolności
Berlińskie Igrzyska Olimpijskie , historia jednej fotografii Piękna Maria cz II W 1931 r Międzynarodowy Komitet Olimpijski przyznał Niemcom prawo organizację Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936 roku. Dwa lata później władzę przejęła NSDAP początkowo sceptycznie nastawiona do organizacji igrzysk, Hitler nazwał zawody „wymysłem Żydów i masonów”. Szybko wycofano się z tych wielce krytycznych komentarzy, gdyż jego […]
Berlińskie Igrzyska Olimpijskie , historia jednej fotografii Piękna Maria cz II W 1931 r Międzynarodowy Komitet Olimpijski przyznał Niemcom prawo organizację Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936 roku. Dwa lata później władzę przejęła NSDAP początkowo sceptycznie nastawiona do organizacji igrzysk, Hitler nazwał zawody „wymysłem Żydów i masonów”. Szybko wycofano się z tych wielce krytycznych komentarzy, gdyż jego współpracownicy dostrzegli olbrzymi element propagandowy jaki tkwił w imprezie tej rangi. Zawody przygotowano perfekcyjnie i z rozmachem, aby pokazać całemu światu jak bogate, i żyjące w dobrobycie są Niemcy! W Berlinie został wybudowany nowoczesny stadion, mieszczący sto tysięcy widzów. Po raz pierwszy w historii transmitowano w telewizji i radio zawody igrzysk! Całość dokumentowała reżyser Leni Riefenstahl, dzięki której powstał film Olimpiada wielce ceniony do dzisiaj dokument. Złagodzono na czas igrzysk restrykcje wobec Żydów, z ulic pozdejmowano antysemickie plakaty. Na szefa komitetu organizacyjnego powołano Theodora Lewalda, pomimo jego semickich korzeni. <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="619" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_IO1936-Hitler-otwaecie-1024x619.jpg" alt="" class="wp-image-9499" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_IO1936-Hitler-otwaecie-1024x619.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_IO1936-Hitler-otwaecie-300x181.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_IO1936-Hitler-otwaecie-768x465.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_IO1936-Hitler-otwaecie-1536x929.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_IO1936-Hitler-otwaecie-rotated.jpg 1984w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Na uroczystości otwarcia Igrzysk był obecny sam Hitler, zresztą często przyjeżdżał na stadion dopingować niemieckich zawodników. Nasza reprezentacja w lekkiej atletyce do Berlina jechała z wielkimi nadziejami, niestety, mężczyźni zawiedli na całej linii, żaden nie stanął na podium, za to panie Maria Kwaśniewska, Jadwiga Wajsówna i Stanisława Walasiewiczówna błyszczały! <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="714" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_wyjazd-na-IO-1936--1024x714.jpg" alt="" class="wp-image-9500" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_wyjazd-na-IO-1936--1024x714.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_wyjazd-na-IO-1936--300x209.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_wyjazd-na-IO-1936--768x536.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_wyjazd-na-IO-1936--rotated.jpg 1216w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Ze wspomnień Pięknej Marii: „… Rzut oszczepem kobiet to konkurencja rozgrywana pierwszego dnia zawodów. Wystartowało czternaście zawodniczek, każda marzy o złocie. Trzy rzuty eliminacyjne i trzy rzuty w finale. Jest 2 sierpnia 1936 r. jednak jest chłodno, gdyż temperatura nie przekracza dwudziestu stopni, wiatr również nie pomaga wieje w twarz, skraca rzuty…” Maria rzuca pierwsza. Wychodzi wielce stremowana, drewniany oszczep w ręku, dmucha w grot, jakby parzył, bierze rozbieg, skręt i siłą całego tułowia rzuca. Oszczep wbija się w murawę. Wynik 41,80 m. Do końca pierwszej kolejki prowadzi. Napięcie rośnie. Wspomina Maria: „… patrzę na tablice z wynikami i nie mogę uwierzyć, w tym momencie mam złoto! Brak doświadczenia, obycia w konkursie, brak trenera na stadionie, cennych podpowiedzi to strata metra lub dwóch. Zamiast ruszać się i wykonywać dodatkowe ćwiczenia, siadam na ławeczce i obserwuję rywalki, a one w tym czasie wykonują ćwiczenia, dogrzewają się przygotowują do następnych rzutów. W drugiej serii Niemka Othilie Fleischer rzuca 44,69 m, no to mówię sobie po cichu w najgorszym razie mam srebro, ale w trzeciej serii Niemka Luise Kruger rzuca 43,29 m. Zamieram, ale przecież jeszcze jest seria finałowa. …” Maria i finalistki teraz rzucają słabiej. Japonka Yamamoto i Niemka Eberhard poprawiają wyniki i zbliżają się do Austriaczki Baumy, która jest czwarta. Maria rzuca słabiej, czyżby brąz ….. Othilie Fleischer jest bezkonkurencyjna w drugiej serii oszczep ląduje a wynik powala, 45,18m jest rekord olimpijski. O brązowy medal walczą jak lwice. Eberhard nie poprawia wyniku, Yamamoto tylko nieznacznie lepiej , Baum rzuca słabiej, ostatni rzut Marii jest jej najsłabszym w całym konkursie, ale medal brązowy niezagrożony. Zdobyty! Jest! Niezwykła fotografia Dekoracja oszczepniczek to pierwsza uroczystość na tych igrzyskach. Aparaty fotograficzne idą w ruch. <img loading="lazy" decoding="async" width="1017" height="1024" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-1017x1024.jpg" alt="" class="wp-image-9503" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-1017x1024.jpg 1017w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-298x300.jpg 298w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-150x150.jpg 150w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-768x773.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-1525x1536.jpg 1525w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Zdjecie_2024-07-31_170701-Maria-na-podium-2034x2048.jpg 2034w" sizes="auto, (max-width: 1017px) 100vw, 1017px" /> Marysia na podium stoi wyprostowana dumna, ręce zwisają wzdłuż tułowia, Niemki Fleischer i Kruger unoszą prawe ręce w nazistowskim pozdrowieniu. Nawet obecni wokół podium w miarę możliwości unoszą ręce w pozdrowieniu nazistowskim. Wspomina Maria, rok 2000: „… Hitler zaprosił nas do loży vipów, są Goebbels, Goring i inni. Gdy Hitler powiedział do mnie – „gratuluję małej Polce”, ja mu na to – „wcale nie czuje się mniejsza od pana” co spowodowało ogólny śmiech, zaś niemiecka prasa podała, że Hitler gratulował nie małej Polce, ale małej Polsce. Nie wiedzieli już jak z tego wybrnąć!…” Zgromadzeni w loży byli przerażeni, co powie Furher? Anegdota ta nabiera rozpędu i podawana jest w różnych wersjach, przez lata żyje swoim życiem. Czy tak było? Nie wiemy, nikt nam już tego nie powie, w filmie dokumencie widać że atmosfera podczas powitania z Hitlerem jest serdeczna, a korespondencje z Berlina w czasie igrzysk nie są cenzurowane. Większość relacji jest krótka, jakby powściągliwa, boją się napisać coś co mogłoby się nie spodobać a to kosztuje słono, czasem nawet życie. Dziennikarze w wywiadach pytali i pytają Marię co tak naprawdę powiedział jej kanclerz, czy zrozumiała wszystko? „- Naturalnie, przecież znam niemiecki. – Powiedział gratuluje małej Polsce i życzę mistrzostwa świata…” W czasopismach i w polskich mediach znalazłam informację o tym, że Maria została wybrana miss igrzysk. Gdy zapytałam ją o to w Sidney, ona ze swoim pięknym uśmiechem jak to Piękna Maria powiedziała och daj spokój na każdej olimpiadzie wybierają najładniejszą dziewczynę. Takie tam głupstwa…” Musimy jednak brać pod uwagę czasy i nastroje, w usta Marii wkładano różne zdania i opowieści, ale żadna z nich nie była prawdziwa, tak twierdziła Piękna Maria podczas rozmów, które miałam zaszczyt z Nią prowadzić. Stefania Gołaszewska podczas igrzysk berlińskich była opiekunką polskich zawodniczek, tak wspominała powrót do Friesenhauzu, budynku niedaleko stadionu gdzie mieszkały kobiety. (Mężczyźni mieszkali w specjalnie wybudowanej wiosce olimpijskiej w domkach pięcioosobowych, Po igrzyskach Wermacht zamienił wioskę olimpijską w koszary). „..Jakież było nasze zdziwienie gdy zastałyśmy bramę Friesenhauzu udekorowaną flagami olimpijską, polską i hitlerowską oraz kwiatami. Zebrałyśmy się wszystkie w jadalni przy stole i w momencie gdy Maria przyszła przywitałyśmy ja powstaniem podnosząc filiżanki z oranżadą i zaśpiewałyśmy sto lat. Jadalnia była pełna, a zaśpiewane przez nas sto lat wzięto za hymn! ..” Ekipa polska wraca do Warszawy po cichu bez rozgłosu, wprawdzie zdobyła sześć medali, ale żadnego złotego, gorzej niż cztery lata temu! Maria wraca do Polski z tytułem miss igrzysk. Urodą i radosnym usposobieniem zdobyła serca i podziw Niemców. Podczas spotkania z medalistkami wódz naczelny robi sobie z finalistkami oszczepu zdjęcie. Brązowy medal oraz odbitki zdjęć Maria zabiera ze sobą. Są na nich Adolf Hitler, oraz dwie Niemki: Othilie Fleischer-ze złotym, Luise Kruger srebrnym i Polka Maria z brązowym medalem na szyi. <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="675" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/1936_08_08_BERLIN_Kwasniewska-Hitler-2-1024x675.jpg" alt="" class="wp-image-9504" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/1936_08_08_BERLIN_Kwasniewska-Hitler-2-1024x675.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/1936_08_08_BERLIN_Kwasniewska-Hitler-2-300x198.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/1936_08_08_BERLIN_Kwasniewska-Hitler-2-768x507.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/1936_08_08_BERLIN_Kwasniewska-Hitler-2-1536x1013.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/1936_08_08_BERLIN_Kwasniewska-Hitler-2.jpg 1677w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Wtedy nie spodziewała się, że ta fotografia nabierze niesłychanej mocy i będzie dla niej i innych na wagę złota i wolności! Po powrocie z Igrzysk wychodzi za mąż za pływaka/waterpolistę Krzysztofa Trytka zawodnika Klubu Cracovia Kraków, ale małżeństwo przetrwa tylko kilka miesięcy, niespodziewana śmierć męża i Maria zostaje wdową. <img loading="lazy" decoding="async" width="421" height="618" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Maria-KWasniewska-bierze-slub.jpg" alt="" class="wp-image-9505" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Maria-KWasniewska-bierze-slub.jpg 421w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/Maria-KWasniewska-bierze-slub-204x300.jpg 204w" sizes="auto, (max-width: 421px) 100vw, 421px" /> W 1937 r przeprowadza się z Łodzi do Warszawy, wstępuje do klubu AZS Warszawa, zgodnie z zainteresowaniami zaczyna studia na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego, pracuje jako urzędniczka w miejskiej elektrowni na Powiślu. Maria zaczyna przygotowania do kolejnych wielkich zawodów, jest w świetnej formie, Polski Związek Lekkiej Atletyki jest przekonany, że na kolejnych Igrzyskach Olimpijskich Tokyo1940 Maria zdobędzie złoty medal, dlatego zbiera pieniądze na przygotowania i wysyła najlepszych na zgrupowania, początkowo na Lazurowe Wybrzeże, później do Genewy. Tutaj zastaje ich wiadomość o rozpoczęciu wojny, Maria podejmuje decyzje o natychmiastowym powrocie do Warszawy. Wspomina Maria: „… Wszyscy mnie namawiali abym została, ale ja nie chciałam. Na granicy w Zebrzydowicach patrzyli na mnie trochę jak na wariata. Tabuny ludzi wyjeżdżały z kraju , a ja wracałam do Warszawy, chociaż nie miałam czym i jak…” Po powrocie do Polski jedzie na Jasną Górę do Klasztoru Ojców Paulinów. Zostawia tam to co ma najcenniejsze, swój brązowy medal z Igrzysk Olimpijskich Berlin 1936,. Zostawia go jako votum, prosi Boga o szybkie zakończenie wojny, o wolność dla Jej umiłowanej Polski. Bierze udział w obronie Warszawy, pomaga jako sanitariuszka niedaleko elektrowni na Powiślu, gdzie przed wyjazdem na zgrupowania na Lazurowe Wybrzeże i do Genewy, pracowała jako urzędniczka. Teraz przenosi z okopów znad Wisły rannych żołnierzy, a gdy zbłąkana kula zabija kierowcę sanitarki sama siada za kierownicą, jest niestrudzona, broni Warszawy jak umie z całego serca, z całych sił, ma ukończony kurs sanitarny, przeciwlotniczy ma także prawo jazdy. Dźwiga na rękach rannych, ewakuuje żołnierzy z okopów, ale w ferworze walki, zagonienia, pomocy rannym nie gubi swojej przepustki do wolności najważniejszej znienawidzonej fotografii, pamiątkowego zdjęcia z Hitlerem, które trzyma w chwilowo w domu, jak się w niedalekiej przyszłości okazuje, na szczęście. Za tę niesamowitą postawę za odwagę i męstwo, Prezydent Warszawy Stefan Starzyński odznacza ją Krzyżem Walecznych. Na początku okupacji Maria podejmuje pracę kelnerki w sławnej w Warszawie gospodzie sportowców, karczmie „Pod Kogutem”, która funkcjonuje od 1939 r. przy ul. Jasnej. Razem z nią pracują Janusz Kusociński lekkoatleta, Jadwiga Jędrzejowska tenisistka, Aleksander Szenajch lekkoatleta, piłkarz, olimpijczyk, który był również dziennikarzem sportowym, Ignacy Tłoczyński tenisista. W lokalu niewiele jest stolików może dziesięć może jedenaście, na ścianach wiszą zdjęcia sportowców w galowych ubiorach, w tym sławetne zdjęcie Marii z Hitlerem. Karczma funkcjonuje kilka miesięcy, po aresztowaniu i rozstrzelaniu Janusza Kusocińskiego ( leży na Cmentarzu w Palmirach) Niemcy zamykają gospodę. To tutaj Maria poznaje swojego przyszłego męża, inżyniera Juliana Koźmińskiego, z którym bierze ślub w Klasztorze Paulinów na Jasnej Górze. Wojna, ale Marii nie jest pisane długie i szczęśliwe życie z mężem, w jego domu w Podkowie Leśnej. Słynny komendant obrony elektrowni na Wybrzeżu Kościuszkowskim zostaje aresztowany przez gestapo. Marii udaje się uwolnić męża z więzienia, ale wraca on do domu śmiertelnie chory i wkrótce umiera. Od tej pory podwarszawski dom staje się schronieniem dla bezdomnych, poszukiwanych przez gestapo Polaków i Żydów. Przez całą okupację Maria korzysta z cennego dokumentu jakim jest fotografia, nosi ją stale przy sobie jest jej cennym paszportem, paszportem do wolności dla wielu ludzi, partyzantów, pisarzy, aktorów, wielkich znanych i nieznanych osób. Korzysta z niej przy uwalnianiu więźniów z Pawiaka, lub gestapo mieszczącego się w Al. Szucha, jest tam gdzie inni są bezsilni, ale nie ona, Piękna zawsze uśmiechnięta Maria! Po klęsce Powstania Warszawskiego 1944 r, 6 września, Niemcy zakładają w Pruszkowie obóz przejściowy DULAG 121, dla siłą usuwanych z Warszawy mieszkańców. Zwiedzam Muzeum, skromny budynek z wieloma zdjęciami, oglądam pozostałe hale przedwojennej fabryki napraw taboru kolejowego, budynki w których stłoczeni byli mieszkańcy nieistniejącej już Warszawy, ponad sześćset pięćdziesiąt tysięcy osób, których siłą spędzano do Pruszkowa. Ludzie stąd są wywożeni na roboty do Rzeszy, niektórzy trafiają do obozów koncentracyjnych. Piękna Maria, tak jest nazywana, nie zastanawia się ani chwili, rusza z pomocą. I tutaj bezcenną jest fotografia z Hitlerem, a także znajomość języka niemieckiego, to jest najważniejsza przepustka w DULAGU 121, gdzie dostaje się bez kłopotów. Maria dwoi się i troi. Z uśmiechem na ustach przechodzi przez najtrudniejsze punkty kontrolne, „..zdumieni Niemcy salutują, biją mi do daszków, czapkują mówi z uśmiechem, a ja? Pokazuję kenkartę, gdzie jest również sławetne zdjęcie z Hitlerem, to jest najcenniejsza przepustka, nikt z nich nie ma wątpliwości, że znajoma Hitlera musi zostać wpuszczona!…” Maria zna świetnie niemiecki, jest doświadczoną sanitariuszką, zostaje zatrudniona jako pielęgniarka w komisji lekarskiej. Komisji przewodzi Stabsartz Adolf Konig a zadaniem komisji jest selekcja przybyłych pod kątem przydatności do pracy. Każdy musi przed nią stanąć. Polskie pielęgniarki i tłumaczki zatrudnione w komisji dokonują cudów, używają wszelkich forteli aby jak największa liczba osób ocalała, aby ich wyreklamować od transportów. Przekupują lekarzy wódką, owocami, puszkami przedstawiają niezgodny z prawdą stan chorego. Gdy jest pora obiadowa i Niemcy mają przerwę personel pomocniczy wykrada niemieckie listy osób przewidzianych do zwolnienia, dopisują nowe nazwiska. Z Pruszkowa Maria wywozi lub wyprowadza po 150 osób dziennie, razem 4.500 ludzi ( wywiad w Polskim Radio z roku , o pomocy podziemia milczy jak zaklęta, nie ma miejsca na takie rozmowy, to wielce niebezpieczne. Jest rok 2000 siedzimy w Sidney w jakiejś maleńkiej restauracyjce, oglądamy zawody z igrzysk na wielkich telebimach, sączymy wino, a ja pytam, dopytuję, notuję, wiem, że nie będzie już drugiej takiej rozmowy, takiej nocy, takiej atmosfery, tego wspaniałego uśmiechu, i tej jedynej możliwości zadawania pytań, nie będzie jej wołania Jadźka wstawaj, śniadanie, Jadźka, jedziemy jest bus do wioski olimpijskiej (mieszkamy 100 km od niej), szybko ubieraj się, zdążymy a stąd już blisko na Stadion, a ty pojedziesz dalej do hali badmintona. Korzystam z tej nieprawdopodobnej chwili bo wiem, że może się już nie zdarzyć taka okazja i nie będzie wielu rzeczy, ale teraz jest ten czas, ta atmosfera, ten medal złoty Order Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego za to co zrobiła dla bliźnich, za miłość do nich, za bycie niezwykłym człowiekiem, za szacunek jaki im okazywała gdy byli sponiewierani przez życie, za to że ukrywała ich we własnym domu w Podkowie Leśnej, dawała im schronienie, że w swoim domu zrobiła obóz przejściowy, że zabierała do siebie osoby, które zdołała uwolnić z obozu w Pruszkowie, wszystkich potrzebujących pomocy: pisarza i scenarzystę Stanisława Dygata, poetkę Ewę Szelburg- Zarembinę, ale też młodego mężczyznę z przestrzelonym płucem ( uratowany przez nią mężczyzna do końca życia przesyłał jej kartki pamiętając co dla niego zrobiła), że przewoziła rannych do czynnych szpitali w okolicy, że znajdowała im lokum, dostarczała jedzenie z pobliskich wsi, za to że po prostu była czuła, troskliwa, kochana…. Mówiła o sobie: „…Wyniosłam to z domu. Matka i ojciec pomagali ludziom… Starzy łodzianie pamiętają, że wszystkie owoce z naszego sadu szły do szpitala. Jako dwunastoletnia dziewczynka jeździłam z chłopcami, żeby dostarczyć te owoce i inne produkty. W stosunku do biednych zawsze miałam opiekuńcze ciągoty…” Ta Maria opowiada mi niektóre urywki ze swojego życia, a ja durna siedzę i płaczę, całuję ją po rękach, Maryniu, Ty Nasza Piękna Mario! Jesteś niewyobrażalna, takich ludzi już nie ma a Ty jesteś, niezwykła ( w skrytości ducha liczę lata ile lat ma ta Nasza Piękna Maria, Boże już 87??? To niemożliwe!~). To jest sen, to jest najpiękniejszy moment w moim życiu, w mojej karierze w sporcie, taki zaszczyt mnie spotyka, mnie osobę, której wtedy jeszcze nie było na świecie, w chwili gdy ona walczyła w Powstaniu, ja właśnie przygotowywałam się w obozie w Niemczech, do urodzin, do opuszczenia ciepłego brzuszka mojej mamy! Takie momenty powinniśmy cenić i doceniać, to więcej niż całe złoto tego świata, to jest prawdziwa szkoła życia, chwytać je bo to coś ulotnego, przytulać do serca i trwać! Marysiu… CDN
zawodniczka lekkiej atletyki rzut oszczepem
Maria Kwaśniewska Niezwykła Olimpijka O Marii Kwaśniewskiej- Maleszewskiej już dawno zamierzałam napisać, ale jak pisać o Osobie, o Kobiecie, która nie była zwyczajną kobietą? Jej dewiza życiowa zawierała się w słowach: „… Żyje się nie dla siebie, a dla innych..” i w zgodzie z nią, tak postępowała legendarna lekkoatletka, wybitna działaczka ruchu olimpijskiego. Od jakiegoś […]
Maria Kwaśniewska Niezwykła Olimpijka <img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/lekkoatletyka-e1627914835687-1.png" alt="" class="wp-image-9479" width="453" height="500" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/lekkoatletyka-e1627914835687-1.png 453w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2024/07/lekkoatletyka-e1627914835687-1-272x300.png 272w" sizes="auto, (max-width: 453px) 100vw, 453px" /> O Marii Kwaśniewskiej- Maleszewskiej już dawno zamierzałam napisać, ale jak pisać o Osobie, o Kobiecie, która nie była zwyczajną kobietą? Jej dewiza życiowa zawierała się w słowach: „… Żyje się nie dla siebie, a dla innych..” i w zgodzie z nią, tak postępowała legendarna lekkoatletka, wybitna działaczka ruchu olimpijskiego. Od jakiegoś czasu zbierałam książki, artykuły, czytałam i odwiedzałam miejsca w których pracowała, ale nie tylko, pojechałam do Pruszkowa do Dulagu 121, obozu przejściowego do którego spędzano ludność Warszawy po Powstaniu Warszawskim, a z którego Maria ratowała znanych o nieznanych ludzi, rozmawiałam z jej koleżankami i kolegami. Starałam się przypomnieć wszystkie nasze rozmowy prowadzone w Warszawie w przerwach zarządu PKOL w Warszawie w siedzibie przy ul. Frascati, oraz nasze długie rozmowy podczas wspólnych wyjazdów zagranicznych na najważniejsze imprezy jakimi były igrzyska olimpijskie. Atmosfera igrzysk, radość i młodość zawodników, sukcesy i porażki otwierały w Marii wspomnienia, były kluczem do nich, a także wyjątkowym momentem gdy chciała o tamtych trudnych latach opowiadać, krótko bez zbędnych emocji. Za swoją działalność na rzecz ruchu olimpijskiego, za zasługi w rozwoju idei olimpijskiej otrzymała w 1978 r brązowy order Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Lord Michael Killianin, przewodniczący MKOL przyleciał osobiście do Warszawy w 1979 r. aby wręczyć jej odznaczenie. Szczególnie pamiętam jeden dzień, zresztą wyjątkowy, podczas pobytu na Igrzyskach Olimpijskich Sidney 2000, dla Pięknej Marii jeden z najważniejszych. Na Igrzyska Olimpijskie przyjechała zaproszona przez MKOL. Była Gościem Honorowym. Podczas uroczystej sesji została udekorowana wielką nagrodą- Honorowym Złotym Orderem, w kształcie naszyjnika (łańcucha orderowego w złocie), z przodu którego znajdowało się pięć kół olimpijskich, a po obu stronach umieszczono liście oliwki( kofinos). Do tego Orderu dołączono również broszę wykonaną w złocie z symbolem olimpijskim. Ale zacznijmy od początku. Maria Kwaśniewska urodziła się 15 sierpnia 1913 r. w Łodzi w dzień Święta Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Imię Maria przyniosła sobie wraz z urodzinami. Trudno powiedzieć, czy ta data miała wpływ na jej przekonania religijne, ale do końca życia Maria była głęboko wierzącą katoliczką. Ze wspomnień Marii: „…W domu trzymano mnie krótko, byłam oczkiem w głowie rodziców oraz starszych braci, ale dyscyplina była przeogromna. Punktualność powrotów do domu, żadnego pałętania się wieczorami po mieście. To były rzeczy oczywiste…” Była wszechstronnie utalentowana. Już w gimnazjum żeńskim Romany Konopczyńskiej-Sobolewskiej w Łodzi przy ul. Gdańskiej trenowała począwszy od koszykówki i siatkówki poprzez skok w dal, rzut oszczepem, trójbój, pięciobój, pływanie po hazenę (pierwowzór piłki ręcznej). Kiedyś oglądając trening koleżanek szkolnych odważyła się i zupełnie do tego nieprzygotowana w odświętnych butach i szkolnym mundurku skoczyła w dal bez rozgrzewki, dalej niż wszystkie skaczące dziewczęta! Jej skok obserwował nauczyciel wf-u Ludwik Szumlewski, którego zaskoczył tak dobry wynik, że postanowił zaopiekować się Marysią. Z perspektywy mijającego czasu można powiedzieć, że to był skok w karierę! Początkowo nasza Maria nie umiała zdecydować którą dyscy-linę wybrać, próbowała wszystkich, trenując początkowo w Harcerskim Klubie Sportowym, aby w końcu w 1927 r związać się na długie lata z Łódzkim Klubem Sportowym. Do zmiany klubu namówił ją jej brat Eugeniusz, trenujący tutaj lekko atletykę. Jej talent i czające się możliwości dostrzegli również inni, jako piętnastolatka otrzymała nagrodę za „obiecujące osiągnięcia”. Prezydent Ignacy Mościcki wręczał jej wyróżnienie. Każda dyscyplina, za którą się brała dawała dobre wyniki sportowe co łączyło się z radością, było siłą napędową do dalszej pracy! Opieka trenera Szumlewskiego była potrzebna, bo Maria próbowała wielu dyscyplin, trener przekonał ją, że powinna zainteresować się lekką atletyką, oszczepem w szczególności. I tak się stało, wzorem dla niej była dyskobolka Halina Konopacka- złota medalistka Igrzysk Olimpijskich Amsterdam 1928r.( uzdolniona sportowo trenowała z sukcesami rzut dyskiem, oszczepem, pchnięcie kulą, skok wzwyż i w dal). Maria uległa namowom trenera oszczep stał się jej koronną specjalnością, pilnie trenowała, uzyskiwała coraz lepsze rezultaty, ustanawiała rekordy. Na wyniki sportowe nie czekali długo, trzy lata później w wieku lat siedemnastu, w 1930 r. zdobyła tytuł mistrzyni Polski w rzucie oszczepem (wynik 39,61m), następnie sukcesy powtarzała kolejno w 1931, 1935, 1936. Na Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles 1932 nie pojechała, przez długi czas była chora. Na stadion lekkoatletyczny powróciła w 1934 r. biorąc udział w mistrzostwach Polski (rzut 39,61 m i nowy rekord Polski). W lecie 1936 r rzuciła szczepem 44.03 m. był to rekord Polski, który dawał Marii nadzieje na zdobycie medalu na najbliższych igrzyskach olimpijskich (rekord przetrwał aż do 1952 r). W końcu w 1936 r jako lekkoatletka – oszczepniczka zostaje wybrana przez PKOL do składu ekipy wyjeżdżającej na Igrzyska Olimpijskie Berlin 1936 r. Oprócz niej jadą koleżanki Jadwiga Wajs- rzut dyskiem i Stanisława Walasiewicz sprint 100 i 200 m. CDN.
Jean Baptiste Chardin „Dziewczynka z lotką”
Zanim napiszę o poszukiwaniach kolejnego obrazu związanego z badmintonem a raczej le volant , o znamiennym tytule „Dziewczynka z rakietką i lotką” namalowanego przez francuskiego malarza Jean Baptiste Chardin, muszę choć trochę przybliżyć jego sylwetkę wszystkim tym, którzy lubią malarstwo tak jak ja.Chardin urodził się w 1699 r. w Paryżu w rodzinie stolarza. Całe swoje […]
Zanim napiszę o poszukiwaniach kolejnego obrazu związanego z badmintonem a raczej le volant , o znamiennym tytule „Dziewczynka z rakietką i lotką” namalowanego przez francuskiego malarza Jean Baptiste Chardin, muszę choć trochę przybliżyć jego sylwetkę wszystkim tym, którzy lubią malarstwo tak jak ja. Chardin urodził się w 1699 r. w Paryżu w rodzinie stolarza. Całe swoje życie mieszkał w stolicy Francji, z wyjątkiem dwóch wyjazdów; raz gdy pracował w roku 1729 w Wersalu, gdzie brał udział w przygotowaniu scenerii pokazów sztucznych ogni z okazji narodzin syna króla Ludwika XV, oraz drugi raz w roku 1731, gdy pracował w Fontainebleau, gdzie asystował przy odnawianiu włoskich fresków w galerii Franciszka I. Poza tymi dwoma wyjazdami mieszkał całe życie w dzielnicy Saint-Germain-des-Prés. Ojciec i młodszy brat Chardina prowadzili rodzinny biznes; ich specjalnością były stoły bilardowe robione dla rodziny królewskiej. Chardin studiował wraz z Pierre-Jacques Cazes’em, mało znanym artystą, który nauczył go malować. Jean-Baptiste-Siméon Chardin był XVIII-wiecznym artystą. W tym czasie główna formą sztuki było rokoko, którego tematyka wiązała się z przyjemnościami i wesołością. Wiele obrazów przedstawiało eleganckie karnawały, erotyczną nagość i romantyczne schadzki. Realny świat był niemal nieobecny. Chardin, jako pierwszy w malarstwie francuskim zaprezentował nurt, który można było nazwać „mieszczańskim realizmem”, co spowodowało, że jego prace wyróżniały się spośród innych XVIII-wiecznych malowideł. Rzadko szukał tematu w świecie dworskiego życia, ucztach, miłostkach, plotkach, pałacach, czy arystokratycznym establishmencie. Prawie nigdy nie sięgnął do mitologii, czy też scen związanych z Historią Świętą. Przez całe swoje długie życie przedstawiał z upodobaniem sceny rodzajowe z życia niższej klasy mieszczańskiej. Malował kobiety zajęte gospodarstwem domowym, pokazując je, nie wahał się przed okazaniem sympatii skrzętnym zapracowanym gosposiom. Dziewczęta i kobiety z jego obrazów nawet przy ciężkiej pracy są schludne, powiedziałabym nawet na swój sposób pociągające. Wiele lat po śmierci Chardina bracia Goncourt, charakteryzując jego sztukę, mieli napisać: I czemuż kobieta ze stanu trzeciego nie miałaby na tych obrazach rozpoznać siebie samej? Malarz nie zapomina o najmniejszym szczególe jej stroju, ukazuje zakasane rękawy, fartuch, chustkę na ramionach, nożyczki przytroczone do pasa, chłopski złoty krzyżyk na szyi, pasiasta spódnicę, rakietę i lotkę do les volant (…) maluje ją w kuchni jak przygotowuje jarzynę na zupę, jak namydla i pierze bieliznę, jak powraca z targu niosąc w koszyku pieczeń na niedzielny obiad… Jego martwe natury są zwyczajne, ogołocone, przedstawiają realny świat, który widział dookoła siebie, a nie rokokową fantazję. Ten mistrz stanu trzeciego był mieszczaninem z urodzenia i ducha. Także jego tryb życia daleki był od arystokratycznej ekstrawagancji. Dwukrotnie żonaty, pierwszą żonę Marguerite Saintard pochował po czterech latach szczęśliwego małżeństwa. Po raz drugi ożenił się w 1744 r., będąc wdowcem z 13-letnim synem. Wybranką była Françoise-Marie Pouget. Z tą hożą i gospodarną mieszczańską córką przeżył 35 spokojnych lat. Ich dom był zasobny i gościnny. Do scen rodzajowych Chardina pozowały mu zwykłe dziewczęta, na poły służące, na poły rezydentki wychowujące się w domu Chardinów. Biografowie odnotowują dwie spośród nich – Agnès Roland (prawdopodobnie prowadziła mu gospodarstwo po śmierci pierwszej żony). Pozowała ona do obrazów: „Kobieta obierająca brukiew”, „Kobieta zmywająca rondle”, „Kobieta piorąca”, czy też „Kobieta z rakietką i lotką”, bardzo lubianego przez nas obrazu nazywanego „le volant”. Kopia tego obrazu wisi u nas w domu, choć została namalowana 250 lat po powstaniu oryginału. Pierwszy raz zobaczyłam kopię tego właśnie obrazu podczas jednego z ADM (Annual Delegates Meeting) czyli dorocznego spotkania –kongresu europejskiego badmintona. Wręczono go wtedy jednej z pań, o ile dobrze pamiętam, była to Rina de Beer, Holenderka, która kończyła swoją działalność w badmintonie europejskim. Ach, jakże mi się podobał ten mały obrazek, reprint! Byłam zachwycona i to tak bardzo, że postanowiłam odszukać oryginał, kupić katalog i oczywiście zamówić kopię obrazu. Ale o tym jak to było, jak długo trwały moje poszukiwania, jakie zdarzenia temu towarzyszyły, przeczytacie w następnym wpisie. Tutaj mogłam tylko podać kilka informacji o pięknym i bezcennym obrazie Jeana-Baptiste’a-Siméona Chardina (1699-1779) „Dziewczyna z rakietką i lotką” namalowanym w roku 1737, obrazie, który dla badmintona jest swoistym symbolem rozwoju wolanta, gry która służyła uciesze i zabawie na dworze króla Ludwika XIV zwanego Królem-Słońcem. Badmintona, naszej ulubionej gry na wiele lat przed tym, gdy została ona zaprezentowana w roku 1833 w Badminton House Gloucestershire. Jadwiga Ślawska Szalewicz <img loading="lazy" decoding="async" width="473" height="599" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2013/02/473px-Jean-Baptiste_Siméon_Chardin_0021.jpg" alt="" class="wp-image-5393" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2013/02/473px-Jean-Baptiste_Siméon_Chardin_0021.jpg 473w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2013/02/473px-Jean-Baptiste_Siméon_Chardin_0021-236x300.jpg 236w" sizes="auto, (max-width: 473px) 100vw, 473px" />
W dniu 7 Sierpnia opublikowałam pierwszą część wpisu o obrazie namalowanym przez J.B.Chardina „Dziewczynka z lotką”. Ten obraz uznawany jest za wielce znaczący dla le volant czyli badmintona, nie tylko w Polsce ale na całym świecie. Jak pamiętacie wpis zakończyłam na opisie kongresu badmintona, na którym pani Rina de Beer otrzymałam kopię obrazu, który tak […]
W dniu 7 Sierpnia opublikowałam pierwszą część wpisu o obrazie namalowanym przez J.B.Chardina „Dziewczynka z lotką”. Ten obraz uznawany jest za wielce znaczący dla le volant czyli badmintona, nie tylko w Polsce ale na całym świecie. Jak pamiętacie wpis zakończyłam na opisie kongresu badmintona, na którym pani Rina de Beer otrzymałam kopię obrazu, który tak bardzo mnie zachwycił, że mieć namiastkę wymarzonego arcydzieła. <img loading="lazy" decoding="async" width="473" height="599" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2013/02/473px-Jean-Baptiste_Siméon_Chardin_0021.jpg" alt="" class="wp-image-5393" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2013/02/473px-Jean-Baptiste_Siméon_Chardin_0021.jpg 473w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2013/02/473px-Jean-Baptiste_Siméon_Chardin_0021-236x300.jpg 236w" sizes="auto, (max-width: 473px) 100vw, 473px" /> Moje poszukiwania były bardzo długie…. Ale byłam uparta! Dziewczynka z lotką obraz dla badmintona jest symbolem, symbolem gry le volant, która służyła uciesze i zabawie arystokracji na dworze króla Ludwika XIV zwanego Królem Słońce. Będąc ponownie w Paryżu w roku 1993 odwiedziłam muzeum w Luwrze, gdzie znajduje się kilka obrazów Chardina. Miałam nadzieję, że być może tym razem uda mi się obejrzeć ten, który tak mocno związany jest z naszym sportem. Niestety Dziewczynki z lotką nie było. Prowokowała mnie swoją urodą, jednak unikała. We wrześniu 1993 r. zaproponowano mi udział w konferencji – seminarium szkoleniowym „Sport for All”. Miałam wyjechać do Florencji. Zarezerwowałam bilet lotniczy do Rzymu i już cieszyłam się na kolejną możliwość spotkania Dziewczynki z lotką we florenckiej Galerii Uffizim zastanawiając się, czy życie niesie kolejną miłą niespodziankę, czy może rozczarowanie. Florencja, a wniej Galeria Uffizi znajdująca się niedaleko Piazza della Signoria… To jedno z najstarszych muzeów w Europie. W jej zbiorach są dzieła najwybitniejszych mistrzów. Lecę dzień przed rozpoczęciem konferencji. Uroczyste otwarcie ma się odbyć następnego dnia o siedemnastej w Palazzo Vecchio, czyli Starym Pałacu, dawnej siedzibie rady miejskiej we Florencji przy Piazza della Signoria. Rzym, lotnisko Fiumicino, przesiadka na pociąg i jestem we Florencji. Organizatorzy czekają, wiozą mnie do hotelu. Hotel della Signoria znajduje się w centrum miasta. Mam wolne popołudnie. Idę na spacer, przysiadam w tawernie, aby zjeść prawdziwe spaghetti, sałatę, pomidory, popijam toskańskie wino. Mam ze sobą mapę Florencji i staram się zorientować, gdzie jest Galeria Uffici. Okazuje się, że tylko trzysta metrów dalej , to pięciominutowy spacer. Siedzę i ustalam, co będę robić w następnych dniach. Chcę uczestniczyć w konferencji ale też zobaczyć jak najwięcej, jak to wszystko pogodzić? Zacznę już jutro o szóstej rano, tak doradziła mi pani w recepcji hotelu. Co prawda muzeum otwierają o godzinie dziewiątej, ale bilet muszę kupić, szósta to odpowiednia godzina aby stanąć w długiej kolejce. Uzbrojona w bilet i plan sal oraz wiszących obrazów, zajęłam się zwiedzaniem. Chodzę i chłonę atmosferę, zaciekawiają mnie wieńce wiszące na parkanie okalającym Galerię??? Ki diabeł? Co do licha? Przecież to wieńce żałobne! Dlaczego wiszą tutaj??? W końcu wchodzę. Mam plan drugiego piętra, kupiłam przewodnik, docieram tam gdzie chciałam, do Sali nr 44, ale co to? Przede mną stoi strażnik, carabiniere! Nie chce mnie wpuścić! Tłumaczę strażnikowi, ze muszę, a on całkiem niewzruszony mówi do mnie, ze nie, nie można. W końcu na moje pytanie : Per que, odpowiada – Bombi, banditi, buum! Patrzę, nic nie rozumiejąc, jakie bomby, jacy bandyci, jakie bum? A mój obraz? A moja dziewczynka? W końcu przychodzi ktoś z obsługi piętra i zaczyna mi tłumaczyć po angielsku: Droga pani, w maju 1993 r. samochód pułapka zostawiony przy Via del Georgofili eksplodował wybuch spowodował uszkodzenie części pałacu, pięć osób zginęło, dlatego sale 43,44, i 45, są zamknięte. Naj poważniejszych zniszczeń doznał Pokój Niobe , tylko częściowo dało się go odrestaurować, ponieważ freski zostały nieodwracalnie uszkodzone. Sprawców eksplozji nie udało się wykryć, ale podejrzewano o nią mafię. Obecnie trwa remont. Przytomnieję, pytam o stan obrazu Chardina. Jest mocno zakurzony, konieczna jest renowacja. Czyszczenie i uzupełnienie drobnych uszkodzeń. Za kilka miesięcy będzie prawie nowy. Za kilka miesięcy! Minęły kolejne trzy lata. Jestem w Paryżu na Kongresie 100-lecia sportu. Oczywiście zaplanowałam zwiedzanie Luwru. Być może moja Dziewczynka z lotka wróciła z Galerii Uffizi już na swoje miejsce do Luwru i wisi tu teraz? Przecież była tylko wypożyczona na wystawę we Florencji. Przeszłam Luwr trzykrotnie, ale na próżno – obrazu nie było! Kilka lat temu czytając blog „Caramba” prowadzony przez Anię Turowicz, niespodziewanie trafiłam na informację. Anna, mieszkająca w Hiszpanii, w Albacete, planowała wyjazd z rodziną do Madrytu na wystawę Chardina, którego wszystkie (również, te które były w prywatnych zbiorach zostały wypożyczone) i miały być prezentowane od 1 marca do 19 maja 2011r. w Muzeum Prado! Serce zabiło i zakłuło, znowu Dziewczynka z lotką, ekspozycja w Prado, ale ja nie mogę tam być! Niestety! Opiekuję się ciężko chorym ojcem, którego stan zdrowia jest silnie związany z przeżyciami po śmierci mamy (11 maja 2011 r), jego żony z którą przeżyli razem 67 lat! W żaden sposób nie mogę opuścić „mojego staruszka”, nawet dla Dziewczynki z lotką. Anna była tak miła, ze na moja prośbę kupiła mi katalog wystawy Chardina i przesłała mi pocztą. Mam w końcu swoją Dziewczynkę z lotką przynajmniej w książce! Tym razem na chwilę zapomniałam o poszukiwaniach tego jednego z najlepszych obrazów o tematyce le volant . No cóż, pewnie kiedyś niespodziewanie spotkamy się twarzą w twarz…. Zobaczymy! Od tamtej pory minęło już dwanaście lat!
Pierwsze decyzje Zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego
Pierwsze posiedzenie nowo wybranego Zarządu odbyło się w Warszawie w dniu 24.04.2023r. Zarząd przegłosował pierwsze decyzje, o których napisałam poniżej: Prezydium Polskiego Komitetu Olimpijskiego Radosław Piesiewicz – Prezes PKOlMaja Włoszczowska – Członek MKOlTomasz Chamera – WiceprezesWaldemar Gospodarek – WiceprezesMarian Kmita – WiceprezesAdam Konopka – WiceprezesAdam Korol – WiceprezesMieczysław Nowicki – WiceprezesDariusz Olszewski – WiceprezesHenryk Olszewski […]
Pierwsze posiedzenie nowo wybranego Zarządu odbyło się w Warszawie w dniu 24.04.2023r. Zarząd przegłosował pierwsze decyzje, o których napisałam poniżej: Prezydium Polskiego Komitetu Olimpijskiego Prezes PKOL Radosław Piesiewicz Radosław Piesiewicz – Prezes PKOl Maja Włoszczowska – Członek MKOl Tomasz Chamera – Wiceprezes Waldemar Gospodarek – Wiceprezes Marian Kmita – Wiceprezes Adam Konopka – Wiceprezes Adam Korol – Wiceprezes Mieczysław Nowicki – Wiceprezes Dariusz Olszewski – Wiceprezes Henryk Olszewski – Wiceprezes Tomasz Poręba – Wiceprezes Andrzej Supron – Wiceprezes Grzegorz Kotowicz – Skarbnik Leszek Blanik – Członek Prezydium Rafał Grotowski – Członek Prezydium Otylia Jędrzejczak – Członek Prezydium Cezary Kulesza – Członek Prezydium Paweł Szabelewski – Członek Prezydium Rafał Tataruch – Członek Prezydium Nowym Sekretarzem Generalnym Polskiego Komitetu Olimpijskiego został Marek Pałus. Honorowy Prezes PKOl Andrzej Kraśnicki będzie pełnił funkcję Prezesa Polskiej Fundacji Olimpijskiej.
Nowy Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego
W dniu 22 kwietnia 2023 r. odbył się w Warszawie, w Centrum Olimpijskim, Walny Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Członkami Zarządu zostali wybrani: Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego RADOSŁAW PIESIEWICZ Członkowie Zarządu PKOl z ramienia MKOl MAJA WŁOSZCZOWSKA Członkowie Zarządu PKOl z listy Polskich Związków Sportowych dyscyplin olimpijskich GRZEGORZ BACHAŃSKI – Polski Związek Koszykówki ANNA BAJAN […]
W dniu 22 kwietnia 2023 r. odbył się w Warszawie, w Centrum Olimpijskim, Walny Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Członkami Zarządu zostali wybrani: <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="576" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2023/04/Radoslaw-Piesiewicz-zdj-1024x576.jpg" alt="" class="wp-image-9380" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2023/04/Radoslaw-Piesiewicz-zdj-1024x576.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2023/04/Radoslaw-Piesiewicz-zdj-300x169.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2023/04/Radoslaw-Piesiewicz-zdj-768x432.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2023/04/Radoslaw-Piesiewicz-zdj.jpg 1200w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego RADOSŁAW PIESIEWICZ Członkowie Zarządu PKOl z ramienia MKOl MAJA WŁOSZCZOWSKA Członkowie Zarządu PKOl z listy Polskich Związków Sportowych dyscyplin olimpijskich GRZEGORZ BACHAŃSKI – Polski Związek Koszykówki ANNA BAJAN – Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego JÓZEF BAŚCIUK – Polski Związek Łuczniczy LESZEK BLANIK – Polski Związek Gimnastyczny TOMASZ CHAMERA – Polski Związek Żeglarski ARTUR CHMIELARZ – Polski Związek Taekwondo Olimpijskiego ANTONI CZYŻYK – Polski Związek Sportu Tanecznego RADOSŁAW FRAŃCZAK – Polski Związek Golfa WALDEMAR GOSPODAREK – Polski Związek Podnoszenia Ciężarów RAFAŁ GROTOWSKI – Polski Związek Hokeja na Trawie ADAM GÓRECKI – Polski Związek Biathlonu ZDZISŁAW INGIELEWICZ – Polski Związek Sportów Saneczkowych OTYLIA JĘDRZEJCZAK – Polski Związek Pływacki MARIAN KMITA – Polski Związek Piłki Siatkowej ADAM KONOPKA – Polski Związek Szermierczy ADAM KOROL – Polski Związek Towarzystw Wioślarskich GRZEGORZ KOTOWICZ – Polski Związek Kajakowy CEZARY KULESZA – Polski Związek Piłki Nożnej TOMASZ KWIECIEŃ – Polski Związek Strzelectwa Sportowego RAFAŁ MAKOWSKI – Polski Związek Kolarski ADAM MAŁYSZ – Polski Związek Narciarski MIROSŁAW MINKINA – Polski Związek Hokeja na Lodzie RYSZARD NIEDŹWIEDZKI – Polski Związek Zapaśniczy GRZEGORZ NOWACZEK – Polski Związek Bokserski DARIUSZ OLSZEWSKI – Polski Związek Rugby HENRYK OLSZEWSKI – Polski Związek Lekkiej Atletyki BARTOSZ PISAREK – Polski Związek Sportów Wrotkarskich TOMASZ PORĘBA – Polski Związek Badmintona PIOTR PUSTELNIK – Polski Związek Alpinizmu JAN SADOWSKI – Polski Związek Surfingu MACIEJ SOKOŁOWSKI – Polski Związek Curlingu HENRYK SZCZEPAŃSKI – Związek Piłki Ręcznej w Polsce DARIUSZ SZUMACHER – Polski Związek Tenisa Stołowego FILIP SZOŁOWSKI – Polski Związek Triathlonu OSKAR SZRAJER – Polski Związek Jeździecki JACEK TASCHER – Polski Związek Łyżwiarstwa Figurowego RAFAŁ TATARUCH – Polski Związek Łyżwiarstwa Szybkiego SZCZEPAN MAREK WIŚNIOWSKI – Polski Związek Bobslei i Skeletonu JACEK ZAWADKA – Polski Związek Judo Członkowie Zarządu PKOl – z listy Towarzystwa Olimpijczyków Polskich KAJETAN BRONIEWSKI ZBIGNIEW BRÓDKA JERZY GARPIEL TOMASZ KUCHARSKI TOMASZ MAJEWSKI RENATA MAUER–RÓŻAŃSKA TADEUSZ MYTNIK MIECZYSŁAW NOWICKI JANUSZ GERARD PECIAK TERESA SUKNIEWICZ-KLEIBER ANDRZEJ SUPRON STANISŁAWA WĄCHAŁA Członkowie Zarządu PKOl – zgłoszeni przez Komisję Zawodniczą PKOl AGNIESZKA KOBUS-ZAWOJSKA Członkowie Zarządu PKOl – zgłoszeni przez członków olimpijskich LESZEK CICHOCKI ZENON DAGIEL MAREK KRAJEWSKI KS. EDWARD PLEŃ PAWEŁ SZABELEWSKI BOGUSŁAW WITKOWSKI Komisja Rewizyjna PKOL Komisja Rewizyjna ROBERT PAPIS TOMASZ ROSSET ARKADIUSZ SOBIERAJ TADEUSZ TOMASZEWSKI ROBERT ŻOŁNIEROWICZ
Dzień po dniu poznawałyśmy się coraz lepiej, i wcale nam nie przeszkadzał fakt, że tylko wirtualnie. Już znałyśmy swoje głosy, rozmowy telefoniczne dawały możliwość wymiany zdań na tematy rodziny, dzieci i wnuków, a także naszych pasji. Okazało się, że Ela lubi ogród i spędza w nim mnóstwo czasu dbając o swoje kwiaty, zaś Włodek hoduje […]
<img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/E.Jach-zdj-2-1024x768.jpg" alt="" class="wp-image-9340" width="840" height="630" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/E.Jach-zdj-2-1024x768.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/E.Jach-zdj-2-300x225.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/E.Jach-zdj-2-768x576.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/E.Jach-zdj-2-1536x1152.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/E.Jach-zdj-2.jpg 2048w" sizes="auto, (max-width: 840px) 100vw, 840px" /> Z lewej Ela Jach z prof. Krystyną Prendowską wnuczką bohaterki Powstania Styczniowego Jadwigi Prendowskiej Dzień po dniu poznawałyśmy się coraz lepiej, i wcale nam nie przeszkadzał fakt, że tylko wirtualnie. Już znałyśmy swoje głosy, rozmowy telefoniczne dawały możliwość wymiany zdań na tematy rodziny, dzieci i wnuków, a także naszych pasji. Okazało się, że Ela lubi ogród i spędza w nim mnóstwo czasu dbając o swoje kwiaty, zaś Włodek hoduje warzywa, których jest coraz więcej i więcej. Oczywiście wszystkie dobroci są przetwarzane stanowiąc zapasy na zimę. Jednak myliłby się ten, kto pomyślał, że fajnie mieć tyle wolnego czasu na pracę w ogrodzie, i pitraszenie w kuchni. Nie, nie i jeszcze raz nie. Z naszych rozmów powstał kolorowy i wielce urozmaicony obraz mojej nowej kuzynki. <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/EJ-z-dziecmi-1024x768.jpg" alt="" class="wp-image-9342" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/EJ-z-dziecmi-1024x768.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/EJ-z-dziecmi-300x225.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/EJ-z-dziecmi-768x576.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/EJ-z-dziecmi-1536x1152.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/EJ-z-dziecmi.jpg 2048w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Ela opowiada o ziemi świętokrzyskiej i za chwilę będzie zapoznawała grupę dzieciaków z eksponatami Muzem w Spichlerzu Urodzona w Lipowym Polu w województwie Świętokrzyskim, ukończyła WSP w Kielcach, jest absolwentką pedagogiki opiekuńczo wychowawczej. Pracowała w szkole. Poezją interesowała się od dziecka. Pisze wiersze, fraszki, limeryki, bajki dla dzieci i dorosłych. Rzeźbi w drewnie, interesuje ją kultura ludowa, zbiera regionalne pamiątki, które eksponuje w stworzonym przez siebie, małym muzeum- „Spichlerzu regionalnym”. Jako poetka debiutowała w nauczycielskim almanachu „Świat i my”(1987), a jako fraszko pisarka w „Magazynie Słowa Ludu” (1989). Wydala sześć wierszowanych bajek dla dzieci „Bajki z przysłowiami” (1995)tomik poezji w 2005, zbiór fraszek i aforyzmów i wierszy satyrycznych. Nie wymieniam wszystkich wydanych pozycji gdyż jest ich bardzo dużo, podałam przykłady abyście choć trochę mieli wyobrażenie o Eli. Kolejne tomiki poezji wydane zostały w 2009, 2012, 2015, zaś w 2020 wydana została książka „Ścieżkami wspomnień”. <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="679" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-5-1024x679.jpg" alt="" class="wp-image-9344" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-5-1024x679.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-5-300x199.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-5-768x509.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-5-1536x1018.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-5.jpg 1900w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Ela tworzy kolejny obraz Pod jej redakcją powstawał almanach twórców stowarzyszonych w Grupie Literackiej „Wiklina” jak również kilka tomików poezji członków „Wikliny”. Jej utwory znajdują się w ponad czterdziestu antologiach w tym ogólnopolskich i międzynarodowych, almanachach, pracach zbiorowych i wydawnictwach pokonkursowych, a ostatnio również publikuje w internetowych grupach poetyckich. Jest laureatką wielu konkursów poetyckich i satyrycznych. Dużym powodzeniem wśród miłośników poezji cieszy się „Kawiarnia Literacka”, której jest pomysłodawczynią i współprowadzącą. Ela jest animatorką działań kulturotwórczych w Gminie Skarżysko Kamienna, gdzie mieszka. Często jest jurorką w szkolnych konkursach literackich i recytatorskich. W „Spichlerzu Regionalnym” prowadzi lekcje muzealne i spotkania z poezją dla dzieci i młodzieży. Za swoją działalność kulturalną otrzymała nagrodę POWIATOWE DĘBY, przyznaną przez Starostwo powiatowe w Skarżysku Kamienna. Jest członkinią Stowarzyszenia Autorów Polskich II Oddziału Warszawa. <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="741" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-i-Wlodek-Jach-1024x741.jpg" alt="" class="wp-image-9346" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-i-Wlodek-Jach-1024x741.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-i-Wlodek-Jach-300x217.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-i-Wlodek-Jach-768x556.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-i-Wlodek-Jach.jpg 1080w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Ela i Włodek Jach przeżyli ponad 50 lat tu na uroczystości wręczenia medalu za długoletnie pożycie małżeńskie W spisie jej prac opublikowanych w rożnych wydawnictwach jest pięćdziesiąt dziewięć pozycji oraz spis prac redakcyjnych a także pozycje gdzie pisała słowo wstępne. Bogaty dorobek literacki. Ale to nie wszystko Nasza Ela maluje i to jak! Jedną z jej prac pokażę na blogu. Jak widzicie jedna Ela wystarczyłaby na obdzielenie kilku osób swoim talentem i tak mieliby ogromny dorobek literacki i zasługi w działalności na rzecz kultury. I sama Pani Ela Jach napisała do mnie z sugestią, że jesteśmy rodziną!!! Kto z was odpowiedziałby na tę sugestię przecząco? Ja nie, oczywiście nic nie wiedziałam o działalności i twórczości Eli, no nic to raczej kłamstwo, szybciutko bowiem zapoznałam się z jej życiorysem i profilem na FB. Zobaczyłam w niej osobę z pasją, osobę wielowymiarową, która pracuje dla swojej gminy, krzewiąc kulturę w dobrym tego słowa znaczeniu. Poetka, fraszko pisarka, twórca przez duże T. <img loading="lazy" decoding="async" width="768" height="1024" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-zdj-768x1024.jpg" alt="" class="wp-image-9349" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-zdj-768x1024.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-zdj-225x300.jpg 225w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-zdj-1152x1536.jpg 1152w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-zdj.jpg 1368w" sizes="auto, (max-width: 768px) 100vw, 768px" /> Ela Jach poetka, wieczór literacki Ucieszyłam się i złożyłam gratulacje. Mamy wspólne pasje ja kulturę fizyczną, ogród i pisanie bloga, Ona działacz kultury twórca i świetny organizator kulturalny, o czym miałam się przekonać już w październiku. Wtedy właśnie poznałyśmy się z Elą Jach. Przyjechała do Warszawy na spotkanie w Domu Literatury, takiej szansy nie mogłam przepuścić, wykorzystałyśmy ją, ale o naszym spotkaniu w realu napiszę w następnym poście. Wasza Jadwiga cdn
Kilka miesięcy temu otrzymałam wiadomość, która bardzo mnie zaskoczyła, otóż zakomunikowano mi, że w latach słusznie minionych, czyli gdy byłam dzieckiem liczącym około ośmiu lat przyjeżdżał do nas wujek Teofil. Hmmm… znałam tylko jednego Teofila, który był maszynistą i prowadził wspaniałe parowozy, o których wiersz napisał Julian Tuwim. Oczywiście mówię tu o książeczce pod tytułem […]
Kilka miesięcy temu otrzymałam wiadomość, która bardzo mnie zaskoczyła, otóż zakomunikowano mi, że w latach słusznie minionych, czyli gdy byłam dzieckiem liczącym około ośmiu lat przyjeżdżał do nas wujek Teofil. Hmmm… znałam tylko jednego Teofila, który był maszynistą i prowadził wspaniałe parowozy, o których wiersz napisał Julian Tuwim. Oczywiście mówię tu o książeczce pod tytułem Lokomotywa. Moja ulubiona książeczka, ulubiony wiersz no i wujek. <img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-3-1024x768.jpg" alt="" class="wp-image-9332" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-3-1024x768.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-3-300x225.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-3-768x576.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-3-1536x1152.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-3.jpg 1824w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /> Ela Jach Kobieta wielu talentów, poetka, malarka kolekcjoner regionalnych eksponatów Wujek już nie żył, a tu ktoś mi przypomina tamte dawne czasy. Nastawiona bardzo podejrzliwie, zaczęłam korespondować z panią Elą aby zdobyć więcej i więcej informacji. Krótko mówiąc po wymianie iluś postów, doszłam do wniosku, ze Ela jest prawdziwa, a nawet najprawdziwsza z krwi i kości pani, która jest żoną mojego stryjecznego brata Włodka! Ustalanie naszego pokrewieństwa i kontaktów zajęło nam trochę czasu, ale w końcu okazało się, że mój młodszy brat Zbyszek był zaprzyjaźniony z Włodkiem, który przyjeżdżał dość często do Warszawy i wtedy we dwóch odwiedzali a to bazar w Hali Mirowskiej, a to Ogród Saski, albo inne fajne miejsca im tylko znane. Ja od jakiegoś czasu nie mieszkałam w centrum, wyprowadziłam się na Sadybę i straciłam kontakt z wujkiem Teofilem a także z Włodkiem. Nie odprowadzałam już naszego wujka na Dworzec Główny, gdzie na bocznym torze stała jego piękna lokomotywa, cała czarna z wielkimi złoto-czerwonymi kołami buchająca parą i ogłuszająca nas gwizdem. Wtedy to był obowiązkowy spacer rodzinny najczęściej z mamą, wujkiem Zbyszkiem oraz ze mną bo myśmy te lokomotywę traktowali jak członka rodziny odwiedzającego nas co jakiś czas. Tamte czasy minęły, ja już pracowałam, wyszłam za mąż urodziłam córkę, i nie w głowie były mi jakiekolwiek lokomotywy nawet te rodzinne. Teraz musiałam wywiązywać się należycie z moich własnych rodzinnych obowiązków, a także studiów na Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego. Czasu na inne przyjemności zostawało mi niewiele. Napisałam o tamtych czasach kilka zdań, aby wyjaśnić brak kontaktów z bliska rodziną ze Skarżyska Kamiennej. Po wymianie różnych ciekawych informacji, ustaleniu rodzinnych koneksji, kto jest kim z kim jest skoligacony przyszedł czas na szereg rozmów telefonicznych aby pozyskać więcej ciekawych wiadomości. Na rozmowach, wymianie zdjęć, opowiadanych historiach minął nam prawie miesiąc. Już nie mówiłyśmy do siebie pani i pan, nawiązałyśmy familiarne stosunki, tym bardziej, ze w archiwach rodzinnych zarówno Eli jak i moim znalazłyśmy same zdjęcia, a ja opowiadałam kto jest kim i skąd. <img loading="lazy" decoding="async" width="672" height="1024" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-4-672x1024.jpg" alt="" class="wp-image-9333" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-4-672x1024.jpg 672w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-4-197x300.jpg 197w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-4-768x1170.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-4-1008x1536.jpg 1008w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2022/12/Ela-Jach-4.jpg 1330w" sizes="auto, (max-width: 672px) 100vw, 672px" /> Ela Jach układa słowa jak kamyki buduje dom dla nowego wiersza W jednej z rozmów wpadłam na diabelski pomysł aby porozmawiać o naszych kuzynach z mężem, który jest amatorem genealogiem, w jaki sposób mogłabym znaleźć odpowiedzi na wciąż istniejące pytania, które obydwie mamy. W ten sposób mąż podsunął mi pomysł rozpoczęcia poszukiwań w zbiorze geneteka.pl (taki zestaw słów genealogia + teka), który został utworzony chyba w 2006 r przez Polskie Towarzystwo Genealogiczne, które jest właścicielem tej platformy cyfrowej. O PTG i genetece nie będę tutaj pisała, znajdę inną okazję, bo historia powstania jest długa i piękna. Mówiąc krótko jest ona bardzo przydatna i w swoich zasobach posiada około kilkunastu milionów danych o urodzeniach, małżeństwach i zgonach w poszczególnych województwach, podzielonych na miasta miasteczka, wsie, gminy a także poszczególne parafie. Klikając na link geneteka.pl mamy bezpłatny dostęp do podstawowych danych naszych przodków. Mając osobistego przewodnika po genealogii postanowiłam wykorzystać okazję i zając się poszukiwaniami korzeni rodzinnych zarówno ze strony koneksji po mieczu jak i po kądzieli. Aktualnie już czwarty miesiąc siedzę zakopana w papierach, ale nie sama, Ela i jej mąż mi pomagają, namówiłam jeszcze moja kuzynkę Halinkę a także naszą wspólna kuzynkę Ewę abyśmy wspólnie wyszukiwali nie tylko dokumenty, ale również pozyskiwali jak najwięcej danych o miejscach urodzeń, o zawodach jakie nasi przodkowie wykonywali, czym się trudnili, gdzie mieszkali, szukamy tego co nie jest zabronione przez RODO. Mamy już opisane usystematyzowane co najmniej cztery lub pięć rodzin, które wchodzą w główne drzewo genealogiczne. Praca jest niezwykle absorbująca ale też bardzo ciekawa. Aby móc włączyć kolejną rodzinę ( składającą się z kilkudziesięciu osób) trzeba analizować dane z geneteki, kojarzyć, cierpliwie wpisywać, mając na uwadze cały czas kogo szukamy jakiego protoplasty, kim byli jego rodzice, siostry i bracia, abyśmy nie poszli fałszywym tropem i omyłkowo nie przypisali obcych osób, które z nasza rodziną nie maja nic wspólnego. Ciekawa praca, mozolna, ale wolę ją od ciągłego wsłuchiwania się o walkach na froncie Rosja –Ukraina, o wielu nie do uwierzenia sytuacjach, o setkach niepotrzebnie zabitych osób, o zabijaniu, zabijaniu, zabijaniu młodych ludzi zarówno po jednej jak i po drugiej stronie, w imię chorych ambicji ludzi trzymających władzę. Ile dobrego można było zrobić za pieniądze przeznaczane na wojnę, oczywiście doskonale rozumiem po co i dlaczego, ale my Polacy przeżyliśmy swoje, i nie chcemy więcej wojny, za to jestem ogromnie dumna z nas wszystkich, że w tak trudnej sytuacji narodu ukraińskiego, potrafiliśmy otworzyć swoje serca, domy i dobrowolnie pomagać uciekinierom z Ukrainy! W naszej okolicy nie ma rodziny, która nie pomagałaby kobietom i dzieciom, staramy się wspierać, nie tylko finansowo, choć to jest ważne, jesteśmy wdzięczni armii ukraińskiej, że walczy, bo walczy nie tylko dla siebie, walczy również za nas. A dalszych losach Eli, Włodka, Haliny, Ewy i moich poszukiwaniach będzie w następnym poście Wasza Jadwiga Cdn.
Konkurs Trenerka Roku to flagowa inicjatywa Komisji Sportu Kobiet Polskiego Komitetu Olimpijskiego, działającej od ponad dwudziestu lat. Przewodnicząca komisji jest Grażyna Rabsztyn- wspaniała zawodniczka lekkoatletka mistrzyni świata w biegu przez płotki. Wcześniej przewodniczącą komisji była ś.p. IRENA SZEWIŃSKA. Celem konkursu jest popularyzacja sportu kobiet, wzmocnienie ich pozycji w sporcie oraz promowanie wybitnych indywidualności trenerskich. Oprócz […]
Konkurs Trenerka Roku to flagowa inicjatywa Komisji Sportu Kobiet Polskiego Komitetu Olimpijskiego, działającej od ponad dwudziestu lat. Przewodnicząca komisji jest Grażyna Rabsztyn- wspaniała zawodniczka lekkoatletka mistrzyni świata w biegu przez płotki. Wcześniej przewodniczącą komisji była ś.p. IRENA SZEWIŃSKA. Celem konkursu jest popularyzacja sportu kobiet, wzmocnienie ich pozycji w sporcie oraz promowanie wybitnych indywidualności trenerskich. Oprócz kategorii głównej konkursu TRENERKA ROKU za osiągnięcia w pracy trenerskiej za rok poprzedni, wręczane są nagrody w kategorii TRENER ROKU, dla Trenerki bądź Trenera za całokształt pracy oraz Nagroda za promowanie sportu kobiet w mediach, pracach naukowych, podczas wydarzeń sportowych i innych. W Polskim Komitecie Olimpijskim wręczone zostały nagrody XIX edycji konkursu „Trenerka Roku 2019”. Nagrodę Główną i tytuł TRENERKI ROKU 2019 otrzymała Malwina Wojtulewicz- Sobierajska lekka atletyka rzut młotem <img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/po13252-146-21572-300x197.jpg" alt="" class="wp-image-9250" width="300" height="197" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/po13252-146-21572-300x197.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/po13252-146-21572-1024x673.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/po13252-146-21572-768x505.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/po13252-146-21572-1536x1009.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/po13252-146-21572-2048x1346.jpg 2048w" sizes="auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px" /> Malwina Wojtulewicz-Sobierajska Malwina Wojtulewicz-Sobierajska jako jedna z trzech trenerek w całej 19-letniej historii konkursu została zwyciężczynią po raz drugi. Poprzednio nagrodę główną otrzymala w 2016 roku, podczas XV edycji konkurs, kiedy doceniono jej trenerską opiekę nad Wojciechem Nowickim – brązowym medalista w rzucie młotem podczas Mistrzostw Świata w Pekinie w 2015 r. oraz późniejszym brązowym medalistą Igrzysk Olimpijskich Rio de Janeiro 2016. Historia lubi się powtarzać. Jej zawodnik podczas ubiegłorocznych MŚ w Doha ponownie zdobył brązowy medal. Do sukcesu Wojciecha Nowickiego, z którym Malwina Wojtulewicz-Sobierajska pracuje od 2013 roku, jej podopieczna od 2016 roku Joanna Fiodorow- dołożyła w stolicy Kataru medal srebrny i jednocześnie rekord życiowy 76,35 m. Po tej imprezie Malwina Wojtulewicz-Sobierajska powiedziała, że jest spełniona trenerką. TRENEREM ROKU 2019 za osiągnięcia w pracy trenerskiej z zawodniczkami został JAKUB URBAN wioślarstwo W 2019 roku prowadzona przez trenera Jakuba Urbana osada czwórki podwójnej kobiet (Agnieszka Kobus-Zawojska, Marta Wieliczko, Marta Springwald. Katarzyna Zillmann) zdobyła srebrny medal Mistrzostw Świata Seniorów, a czwórka bez sterniczki kobiet zajęła w tych zawodach IV miejsce. Natomiast w Mistrzostwach Europy Seniorów 2019 czwórka bez sterniczki kobiet zdobyła brązowy medal (Joanna Dittmann, Monika Chabel, Olga Michalkiewicz, Maria Wierzbowska) a czwórka podwójna kobiet zajęła IV miejsce. NAGRODĄ DLA TRENERKI ZA CAŁOKSZTAŁT PRACY uhonorowano EULALIĘ ROLIŃSKĄ strzelectwo sportowe <img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__11-300x177.jpg" alt="" class="wp-image-9252" width="300" height="177" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__11-300x177.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__11-1024x604.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__11-768x453.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__11.jpg 1400w" sizes="auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px" /> Eulalia Rolińska Kariera Eulalii Rolińskiej jest dowodem na to, ze znakomity zawodnik może zostać także wspaniałym trenerem. Przed rozpoczęciem pracy trenerki wielokrotnie , z sukcesami reprezentowała nasz kraj w konkurencjach strzeleckich na imprezach rangi Mistrzostw Świata i Europy. Była pierwszą polską olimpijką w tej dyscyplinie Igrzyska Olimpijskie Meksyk 1968. Prowadzeni przez Eulalię Rolińską reprezentanci i reprezentantki zajmują miejsca na podium najważniejszych zawodów- np. Tomasz Bartnik Indywidualny Mistrz Świata i zdobywca czterech medali Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy. NAGRODĘ GŁÓWNĄ ZA PROMOWANIE SPORTU KOBIET W MEDIACH< PRACACH NAUKOWYCH, podczas wydarzeń sportowych i innych otrzymała JADWIGA ŚLAWSKA-SZALEWICZ <img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__25-300x200.jpg" alt="" class="wp-image-9254" width="300" height="200" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__25-300x200.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__25-1024x682.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__25-768x512.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__25-1536x1024.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__25.jpg 2000w" sizes="auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px" /> Jadwiga Ślawska Szalewicz Honorowy Prezes Polskiego Związku Badmintona Jadwiga Ślawska Szalewicz – to liderka i menadżer sportu, absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie trener II klasy w judo, Certyfikat z Marketingu zdobyła kończąc kursy na Uniwersytecie Kingston upon Hall w Anglii w roku 1994. Sekretarz Generalny Polskiego Związku Szermierczego w latach 1973-1977, sekretarz generalny Polskiego Związku Badmintona 1977-1991, pierwsza kobieta wybrana na stanowisko prezesa polskiego związku sportowego, która tę funkcje nieprzerwanie pełniła w latach 1991-2005. Współzałożycielka Polskiego Związku Badmintona w roku 1977. W latach 1986 – 2007 członek Komisji Rozwoju Europejskiej Unii Badmintona, a następnie Dyrektor Marketingu, Dyrektor Rozwoju BEC i w końcu pierwsza kobieta wiceprezes Badminton Europe Confederation wybrana na to stanowisko w 2004 -2007. Honorowy Prezes Polskiego Związku Badmintona. Od 2019 r. do chwili obecnej stała członkini Komisji Historycznej BEC a także Badminton World Federation World Badminton Heritage Group. Pracując dla polskiego sportu organizowała wielkie imprezy sportowe Turniej o Szablę Wołodyjowskiego, Mistrzostwa Świata Juniorów w Szermierce Poznań 1976 ), a następnie największe imprezy badmintonowe Międzynarodowe Mistrzostwa Polski, Mistrzostwa Europy 1985, 1987, 2001 oraz Badminton POLISH OPEN w latach 1992-2004, które były sponsorowane przez Firmy Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji HEROS (zmienione na COMPENSA), Towarzystwo Ubezpieczeń WARTA, Polskie Linie Lotnicze LOT, Fabrykę Samochodów Osobowych FSO Warszawa, Zakłady Przetwórstwa Owocowo Warzywnego HORTEX, Lech Browary Wielkopolskie, Firmę E.WEDEL, TYSKIE Browar w Sierpcu, Level firma sportowa, TRONEX, Carlton Firma Sportowa, VICTOR Firma Sportowa, HUMMEL Firma Sportowa, oraz przez sześć kolejnych lat Fińską Firmę Telekomunikacyjną NOKIA Poland. Autorka kilkunastu książek szkoleniowych, od 2009 r do chwili obecnej prowadzi bloga www.okiemjadwigi.pl jest autorką książki MOJE PODRÓŻE z LOTKĄ wydaną w 2019 r. przez Wydawnictwo EDIPRESSE. W 2019 roku Kapituła Konkursu oprócz nagrody głównej, zdecydowała przyznać dwa wyróżnienia: – pierwsze otrzymała Dagmara Gerasimiuk – drugie Hanna Fidusiewicz <img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__22-300x200.jpg" alt="" class="wp-image-9256" width="300" height="200" srcset="https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__22-300x200.jpg 300w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__22-1024x682.jpg 1024w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__22-768x512.jpg 768w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__22-1536x1024.jpg 1536w, https://www.okiemjadwigi.pl/wp-content/uploads/2021/08/20201012SS_kof__22.jpg 2000w" sizes="auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px" /> Od lewej Eulalia Rolińska Renata Mauer Różańska, Hanna Fidusiewicz, Jadwiga Ślawska Szalewicz, Dagmara Gierasimiuk Dagmara Gierasimiuk asystentka w Zakładzie Teorii Sportu Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki. Trenerka I klasy w biathlonie, sędzia międzynarodowy. W latach 2006-2014 była sekretarzem generalnym Polskiego Związku Biathlonu, następnie przez sześć lat pełniła funkcje prezesa. W 2018 r. została wybrana do Zarzadu Międzynarodowej Federacji Biathlonu, pełni tam funkcje dyrektora ds. rozwoju dyscypliny oraz odpowiada za kwestie równości płci. Hanna Fidusiewicz- instruktor rekreacji ruchowej fitness-gimnastyka, trenerka II klasy w gimnastyce sportowej. założycielka pierwszego klubu fitness w Polsce. Wprowadziła treningowe programy uzupełniające wielu dyscyplin sportowych w tym olimpijskich. Prezes pierwszego Stowarzyszenia Aerobiku i Fitness w Polsce. Organizatorka pierwszych Mistrzostw Polski w Aerobiku Sportowym. Autorka programu telewizyjnego Akademia Zdrowia emitowanego przez cztery lata na antenie Telewizji Polskiej.